Dol Ammad - Ocean Dynamics

Dol Ammad - Ocean Dynamics

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : The Life Aquatic With Thanasis Lightbridge.

Twee jaar geleden sloeg het debuutalbum 'Star Tales' van de Griekse formatie bij mij in als een komeet Halley-inslag bij heldere hemel. Onder leiding van ene Thanasis Lightbridge zorgde een metalband met een veertiendelig koor voor een portie bombastische operametal dat Therion heeft moeten doen vrezen voor de leidende positie in deze. De toegevoegde waarde van Dol Ammad was het opzichtig stoeien met new age en synthscapes uit de Jean Michel Jarre en Vangelis-hoek, wat een spannend gevecht opleverde met de stomende progressieve operapowermetal. Helaas was het effect van het album in de metalwereld nihil. Door armoedige promotieactiviteiten en het ontbreken van live optredens was de impact van de plaat nog geen deuk in een pakje gesmolten boter. Teleurgesteld door het gebrek aan steun van Black Lotus Records (welke ondertussen over de kop is), koos Lightbridge voor een eigen, onafhankelijke koers en heeft daarmee zojuist het tweede album van Dol Ammad afgeleverd.

'Ocean Dynamics' doet zijn naam en sfeervol artwork eer aan. Als een volleerde Jacques Cousteau duikt Dol Ammad in de Marianentrog voor een fascinerend klankspel tussen metal, new age en opera. Op het vorige album was het nog een bloederige veldslag tussen deze stijlen, waarbij het spanningsveld van de muziek vooral gebaseerd was op contrasten, dynamiekverschillen en muzikale tegenstellingen van bombastische metal en new age synths. Op dit album is Dol Ammad een stapje verder gegaan en is het niet zozeer het contrast als wel de aantrekkingskracht tussen deze twee extremen op elkaar. Het klinkt onwerkelijk, maar Lightbridge en consorten hebben het voor elkaar gekregen om uitersten als metal en new age volkomen vloeiend in elkaar te laten overgaan tot een natuurlijke, eensgezinde sound. Het laat de luisteraar zwemmen in de rijk geschakeerde klanktapijten van een futuristisch uitziende oceaan. Bombast en sereniteit zijn niet langer tegenpolen van elkaar, het is een symbiotisch genootschap.

Licht kritiekpunt van het vorige album was de volgepropte sound: er was werkelijk geen nanoseconde rust en alles was weliswaar kristalhelder, maar ook knalhard gemixt. Dit wederom zelf geproduceerde album heeft veel meer rustmomenten en klinkt natuurlijker van sound, waardoor de hardere passages ook meer impact hebben (zoals de bijna black metal in 'Thalassa Dominion IV'). De fantasierijkere productie geeft het album ook een meer verhalend karakter. Het doet me in de rijkelijk aanwezige instrumentale passages soms denken aan Mike Oldfield's gloriedagen. Terwijl de koorrijke bombastmetal als een stoomlocomotief gelijk aan het geluid van de Devin Townsend Band je oor platwalst, galmt het koor meer alsof ze een Verdi opera voordragen, dan dat ze gelieerd kunnen worden met de staccato dreigpassages van Therion.

Dol Ammad heeft zich andermaal bediend van enkele gasten. Ex-Royal Hunt zanger DC Cooper laat ook weer eens wat van zich horen en doet dat zeer verdienstelijk in 'Aquatic Majesty'. Het enige twistpunt van dit album is zowaar afkomstig van de andere namesdropper: Alex Holzwarth. Hij drumt alles eendenretestrak en trommelt zich een ongeluk, daar waar het meer losjes, "vrijer en mogelijk wat experimenteler had gemogen. Hij (ver)galoppeert hier regelmatig zoals bij Rhapsody (Of Fire), terwijl zijn complexe drumwerk bij Sieges Even meer op zijn plaats zou zijn. Wellicht is dit een kwestie van de smaak van ondergetekende, al is zijn drumwerk vergeleken met voorganger 'Star Tales' er zeker een stuk avontuurlijker op geworden. Sterk afwijkend is het drumwerk op 'Descent', maar daar blijken de drums en drumsamples juist door Thanasis zelf te zijn ingespeeld. Het is trouwens een nummer dat opgebouwd is uit onvervalste techno-elementen en samen met de gesynthetiseerde melodien en vrouwelijke solostem (van een van de koordames) het verst verwijderd is van conventionele metal.

Dit is hoogst boeiend materiaal voor de progressievelingen en breed georinteerde power metal fans onder ons. Voor liefhebbers van Hollenthon, Bal-Sagoth, Rhapsody, Ayreon n Vangelis' 'Mythodea' zelfs verplichte kost. Ten opzichte van 'Star Tales' een consolidatie van een zeer hoog cijfer, en dat is voor mijn doen bij een nagenoeg volkomen onbekende band hoogst opmerkelijk. Hoe lang blijft deze onbekendheid een remmende werking hebben op de mondiale waardering, en belangrijker, de tourambities van deze band? Want een klein meesterwerk mag deze aquatic space opera toch zeker genoemd worden. Doe jezelf dus een plezier en laat deze plaat niet doelloos zwemmen in de zee van inwisselbare plaatjes.

<< vorige volgende >>