Deftones - Saturday Night Wrist

Deftones - Saturday Night Wrist

Label : | Archiveer onder nu metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Veel fans heeft de band de laatste jaren niet gewonnen. Door op zijn zachtst gezegd zeer discutabele live optredens (en dan doel ik niet alleen op hun legendarische wanprestatie op Wldrock), statusonwaardige albums (voorganger 'Deftones' (2003) en kliekjessamenraapsel 'B-Sides & Rarities') en tijdrovende nevenactiviteiten (Chino is nogal actief met Team Sleep), zijn de Deftones niet meer de aansprekende naam van weleer. Althans, bij ondergetekende, die zich nog levendig hun eerste show in de Melkweg voor de geest kan halen alwaar Chino zich als een doldwaze stier gedroeg en zich al surfcrowdend op het balkon klauterde. En er weer vanaf dook. De intensiteit is niet meer. Ik werd zelfs een beetje "bored van de band.

Op deze nieuwe plaat revancheert de band zich op vrij opvallende wijze. De band klinkt stukken volwassener, zeker als je het vergelijkt met hun generatie- en voormalige stijlgenoten Korn en Limp Bizkit. Voormalig, want de Deftones zijn nauwelijks "nu metal meer te noemen. Naarmate het album vordert, ontwikkelt de band zich meer en meer als een metalen indierock band waarin een gelaagde sfeer verheven is boven groove, melodie of agressie. De albumtitel is derhalve perfect gekozen, want de plaat klinkt werkelijk als middernachtelijke wanhoop, met een borderline tussen hoop, wanhoop, vertwijfeling en paniekaanvallen. Vooral het zesde nummer een prachtig sfeervol instrumentaaltje (de titel is te lang en idioot om hier foutloos over te tikken) en ook het navolgende 'Xerces' spat bijkans uit elkaar van gelaagde emoties en doet zelfs denken aan de meer psychedelische momenten van The Gathering. Al beukt de band daarna weer erg rauw en hakketakkerig om zich heen in het met metalcore-screams doorspekte en met lompe Meshuggah-basloopjes doorweven 'Rats! Rats! Rats!'.

De met electrobeats opgetuigde 'Pink Cellophone' wordt mede gezongen (en gesproken) door Annie Hardy (Giant Drag) en zou door het indie electronic karakter niet misstaat op het album van Team Sleep, terwijl de dromerige vocalen van Chino in de meer recht toe recht aan beuker 'Mein' worden opgeleukt met de bezwerende stem van Serj Tankian (System Of A Down). Chino huilt van woede, bloedt van verdriet, galmt van verwarring en zingt van pijn. Waar zijn stem in het verleden nogal eens een zeurderig toontje la Billy Corgan had, daar snijdt het nu weer ouderwets door merg en been. Niet irritant aanstellerig, maar geloofwaardig leed. Luister maar eens naar de prachtig opgebouwde semi-ballad 'Rivire', waarmee de plaat als een naargeestige droom afsluit. Mocht je deze band nog steeds willen bestempelen als een "nu metal band en tevens geen hoge pet ophebben van dit genre, dan bewijst deze band dat dit genre wel degelijk diepgang bevat. Al is een grote afbeelding van de bijbel op de bandpagina van hun website wel weer iets te veel van het opzichtige

Een impact als 'White Pony' zal deze plaat toch niet bewerkstelligen - misschien juist vanwege die diepgang, maar deze plaat klinkt als een fascinerende, sluimerende nachtmerrie en zal juist bij de oudere muziekliefhebbers de wenkbrauwen doen fronzen: "Deftones, diepgang? Jazeker!

<< vorige volgende >>