Solitude Aeturnus - Alone

Solitude Aeturnus - Alone

Label : Massacre | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : En van de meest prominente Amerikaanse doom metal bands die in de jaren negentig hoge ogen gooide met overal bejubelde wereldplaten als 'Through The Darkest Hour' (1994) en 'Adagio' (1998) is dit jaar plots terug aan de horizon verschenen. Het begon met een Europese tour in Griekenland, Duitsland en Itali in het voorjaar 2006, inmiddels werkte men vastberaden verder aan deze comeback cd en de band was te zien op verschillende festivals zoals Keep It True en Bang Your Head.

We hebben het hier over Solitude Aeturnus, de traditionele doom metal band uit Texas die na een aantal concerten ter promotie van hun laatste album dat nog in mijn kast prijkt ('Adagio'), besloot een sabbatjaar te nemen, zodat de verschillende leden zich konden concentreren op de eigen projecten. Maar het werden meerdere jaren. Exit Solitude Aeturnus, zo leek het

Maar, zeg nooit "nooit is een spreekwoord dat hier toepasselijk is. In het vernieuwde doom collectief vinden we gelukkig nog steeds oprichter, componist en gitarist John Perez. Zanger Robert Lowe is ook van de partij, zodat ook de vocalen op 'Alone' een bekend (en zuiver, maar niet t hoog) geluid laten horen. Steve Moseley is geswitcht van bas naar tweede lead gitaar. Nieuw zijn bassist James Martin en drummer Steve Nichols die als fan van het eerste uur in zijn nopjes zal zijn dat ie een plaats veroverd heeft in zijn favoriete band.

Hoe klinkt Solitude Aeturnus anno 2006? Vertrouwd, maar toch zeer organisch. Dat konden we vroeger met hun licht bombastisch geluid niet altijd zeggen. Let wel, ik hou ook nog steeds van hun vroegere platen, maar dit is gewoon een heerlijke doom metal plaat die naar de huidige standaards in de metal is opgenomen, dat merk je. De transfer van toen naar nu is dus reuze geslaagd. En het geschreven materiaal is sterk, hl sterk. Neem nu de bijna tien minuten durende opener 'Scent Of Death'. De zware doom riffs zijn aanwezig, de krachtige, heldere zang ook, maar het ademt! Het is plechtig, maar ook emotioneel. Het is onverstoorbaar, maar ook bijna psychedelisch door een oosters timbre in de schitterende solopartijen van Perez. 'Waiting For The Light' is minder episch, met fel gitaarwerk. Ze pinnen zich ook niet vast in een smal keurslijf van eentonige riffs, want er vallen heel wat invloeden van klassieke heavy metal te ontdekken in de nummers. Luister maar naar het aan Iron Maiden verwante begin van 'Essence Of Black' dat door zijn sensitieve zang en fijne riedeltjes het nummer is dat het dichtst komt bij een semi-ballad. In 'Sightless' horen we zelfs even een dubbele basdrum, deze track is pure heavy metal. Of neem de uithalen vol wanhoop in 'Blessed Be The Dead' pure klasse. Doom niet toegankelijk? En wat dan met dat aanstekelijk refrein in 'Tomorrows Dead'? Kortom, de muziek van deze band put uit heel de rockgeschiedenis.

U vraagt enkele adjectieven? Plechtig, toegewijd, intens, sierlijk gitaarwerk, betrokkenheid bij de emotionele dingen in het leven maar geen zwartgallige teksten zonder hoop, prachtig gespeeld zonder prat te gaan op het vakmanschap alleen. U vraagt enkele bands die bij me opkwamen bij beluistering? Forsaken (vanwege het positieve enthousiasme dat in me opborrelt als ik dit hoor), Candlemass (wat die kunnen met hun wispelturige Messiah Marcolin, moet voor SA ook mogelijk zijn!), Dead Soul Tribe (vanwege de grote spiritualiteit). Death invloeden in de vocalen moet je hier niet gaan zoeken, dit is traditionele doom metal in de aloude Black Sabbath traditie die gemaakt is met hart en ziel door ervaren muzikanten die van wanten weten en gelukkig het schrijven van prachtige nummers nog niet verleerd zijn. Het heilige vuur brandt nog steeds welcome back Solitude Aeturnus!

<< vorige volgende >>