Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Cruachan - The Morrigans’ Call

Cruachan - The Morrigans’ Call

Label : AFM Records | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Cruachan is één van de langst meedraaiende bands die metal met folk vermengen. Toen de band in 1992 werd opgericht door Keith Fay - die ook nu nog de geestelijke leider van de hupse bende is - samen met zijn broer John en vriend John Clohessy waren de bands die harde muziek met inheemse folklore mixten nog op één hand te tellen. Toen hun eerste album uitkwam in 1995 'Tuatha Na Gael' sprak men dan ook van een revelatie, zeker toen bleek dat het behoorlijk extreme metal was (zeg maar black metal) die Cruachan tussen de liederlijke Ierse folk deunen gooide. Na deze vliegende start heeft de band daarna ook moeilijke tijden gekend, voornamelijk te wijten aan problemen met labels en een mindere opnamekwaliteit van hun toch wel schitterende nummers.

Onlangs nog, dit album was klaar om deze zomer uitgebracht te worden en daar gaat Black Lotus Records plots ten onder. Gelukkig vonden ze toen vrijwel onmiddellijk onderdak bij AFM Records en hebben we niet te veel langer moeten wachten op 'The Morrigan's Call'. Het instrumentarium mag inmiddels gekend zijn: De Ieren zeulen een heel arsenaal fluiten en fluitjes met zich mee en buiten de klassieke metal instrumenten wordt er ook nog geluid getoverd uit uiteenlopende instrumenten als viool, bouzouki, mandoline, banjo, bodhràn (een Ierse trom), Ierse harp, mandocello, enzovoort. De zang is eerlijk verdeeld tussen zangeres Karen "ik laat me hier niet verstoren door al die herrie” Gilligan en de op dit album voornamelijk black metal klinkende strot van Keith Fay. Enkel in het eerste nummer 'Shelob' mag John Ryan zijn death grunts laten horen. Ja, je leest het goed: dit album is heel wat harder dan bijvoorbeeld 'Folk-Lore', een tendens die al voorzichtig ingezet werd op hun vorige album 'Pagan' (2004). In nummers als 'Shelob', 'Téir Abhaile Riù' en 'Diarmuid And Grainne' bevinden we ons op de ene moment op een keihard black metal concert en even later kunnen we een rondedansje maken op een folkloristisch feestje. Gelukkig is de opnamekwaliteit ditmaal wel goed. Dan zijn er ook nog enkele korte intermezzo's die voornamelijk folky zijn. 'Coffin' (weemoedig stuk op fluit), 'The Old Woman In The Woods' (hups nummer met vrouwenzang) en 'The Morrigan's Call' (Ierse pub verschijnt voor ons) vormen overgangen naar de langere nummers. Daartussen bevinden zich drie nummers die er uitsteken. 'The Great Hunger' gaat als eerste lopen met een trofee. Het vangt weemoedig aan op viool en akoestische gitaren, gaat prat op verrukkelijke, nazinderende doom riffs en mondt opstandig uit in sneller tempo met kwade black metal vocalen. Hier klinkt de wanhoop door in de viool. Zo mogen ze er meer maken. Een ander hoogtepunt is meer klassieke metal met veel violen. 'Ungoliant' heerst door zijn galopperende ritmes, knappe solootjes en renaissance klanken. Tot slot heeft het laatste nummer heel bezwerende etnische percussie (daar hebben we die bodhràn!).

Cruachan mag dan in deze tijden niet meer zo wereldschokkend klinken - ik luister met evenveel plezier naar de albums van Korpiklaani, Elvenking en Tyr - toch hebben ze met 'The Morrigans' Call' weer een album geschreven met een heel eigen identiteit. Zij zitten met hun Keltische muziek, mythologie en geschiedenis immers aan de bron.

<< vorige volgende >>