Zero Hour - Specs Of Pictures Burnt Beyond

Zero Hour - Specs Of Pictures Burnt Beyond

Label : Sensory | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Drie album, drie verschillende zangers. Als je bijvoorbeeld Finn Zierler van Beyond Twilight heet, dan is dit een doelbewuste keuze, maar anders lijkt het me niet de meest ideale werksituatie voor een band. Het San Franciscaanse Zero Hour was er ook niet gelukkig mee.

Hun oorspronkelijke zanger Erik Rosvold (die tevens de minialbum inzong, welke jaren later als full-length 'Metamorphosis' is heruitgebracht) had een werktempo waarvan zelfs de meest luie ambtenaar nog ongeduldig zou worden en werd uiteindelijk bedankt voor bewezen en vooral onbewezen diensten. De opvolger van 'Towers Of Avarice' (2001) liet daarom nogal lang op zich wachten, maar dankzij de kranige diensten van Fred Marshall (voorheen zanger van wat lokale bands) verscheen in de herfst van vorig jaar toch het zeer verdienstelijke 'A Fragile Mind'. Terugkijkend op het album sta ik nog steeds volledig achter mijn enthousiaste recensie, al moet gezegd worden dat niet iedereen even euforisch was over het album. Er werd hier en daar licht gemopperd dat het album niet de impact had als 'Towers…'.

Dat zal met dit nieuwe album anders zijn. De samenwerking met Fred Marshall bleek eenmalig, want wederom is er een nieuwe frontman geÔnstalleerd: Chris Salinas. Of moet ik schrijven Geoff Tate Junior? Zijn stemgeluid is als twee druppels. Zeker in de hoogste en wat lagere registers. Daar zingt Chris zoals Geoff het zelf al tien jaar niet meer kan: zo hoog als een gecastreerde nachtegaal, maar ook in de diepte als een bronstige gnoe: het is altijd even loepzuiver, met een dosis warmte en komt volledig ongeforceerd over. Indrukwekkend natuurtalent! Heren van Zero Hour: houd deze gast even wat langer in de band, alstublieft? Tijdens de minder hoge octaven doet Chris mij ook sterk denken aan John Arch/Ray Alder van Fates Warning, waarbij in combinatie met de gloedvolle progmetal van Zero Hour de tijden van 'Awaken The Guardian' en 'No Exit' doen herleven. Daardoor zullen liefhebbers van de kille en straffe staccato-prog van 'Towers…' misschien niet helemaal gerust gesteld zijn op deze ontwikkelingen van Zero Hour, want net als op 'A Fragile Mind' gloeit er op 'Specs' behoorlijk veel warmte, dynamiek en zelfs enige jazz/fusion-achtige momenten. Al ontbreken enige beenharde Meshuggiaanse riffs zeker niet. Verder zorgen de immer complexe, gejaagde riffs in de beste Psychotic Waltz-traditie voor een album waar voornoemde bands in hun handjes hadden mogen wrijven als ze hun eigen naam eronder hadden mogen zetten.

Met andere woorden: het lijkt niet alleen op de ideale combinatie van (oude) Queensrÿche, Fates Warning en Psychotic Waltz, het is mede dankzij de spannende opbouw, intrigerende melodieén en zinderende riffs meer dan de som der delen. Een van de beste progmetalalbums van dit jaar. En als je me niet gelooft: luister zelf dan, stuk eigenwijs!

<< vorige volgende >>