Twisted Into Form - Then Comes Affliction To Awaken The Dreamer

Twisted Into Form - Then Comes Affliction To Awaken The Dreamer

Label : Sensory | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Forbidden. Dat was de eerste opwelling bij het zien van deze bandnaam. Maar alle Bay Area-thrashers onder ons zal ik meteen moeten teleurstellen: neen, daar heeft deze Noorse band geen lettergreep mee te maken. Maar dat is dan ook zo'n beetje de enige teleurstelling die ik zou kunnen verzinnen, want liefhebbers van technometal zullen hiervan smullen. Eh… technometal? Kennen we die term eigenlijk nog wel? Als je nu denkt aan metal met een keiharde housedreun er doorheen, dan denk je verkeerd. Maar luitjes die nog steeds geen stofnesten en spinnenraggen hebben verzameld op hun collectie van Watchtower, Osiris, Sieges Even('s debuutalbum), Anacrusis en in mindere mate Psychotic Waltz, Mekong Delta en Obliveon zullen met Twisted Into Form ernstig in hun nopjes zijn.

Maar wat wil je met (ex-)leden van Spiral Architect (het Noorse Psychotic Waltz-equivalent), Lunaris (post-black jazzmetal om het beestje maar een naam te geven) en Extol (die elk album weer volkomen anders klinkt)? Zij hebben immers al bewezen niet vies te zijn van een portie moeilijk doen voor gevorderden. Met dit Twisted Into Form duiken ze opzichtig terug naar eind jaren tachtig, begin jaren negentig toen deze uiterst complexe (technische) metalsubgenre de nodige aandacht opeisten onder een bescheiden schare enthousiastelingen. Het is niet zozeer de voorloper van progmetal, als wel een hogeschoolvariant van thrash metal. Och, wat maakt het ook uit, noem het voor mijn part dan maar Dream Theater voor hoogopgeleide thrashheads. Maar denk niet dat dit nu typisch muziek voor muzikanten is: dat fabeltje moet nu maar eens uit de wereld worden geholpen. Ondergetekende is namelijk tamelijk verzot op deze stijl, maar kan nog geen triangel fatsoenlijk vasthouden, laat staan een koebel. Het is ook geen kwestie van intimidatie door deze muzikale krachtpatserij: voor die onzin ben ik nu toch echt te oud en te nuchter. I just like it the hard way!

Falsetzang en ingewikkelde maatsoorten is het devies van Twisted Into Form: hoe hoger de octaaf, hoe makkelijker voor Leif J. Knashaug (eens sessiezanger voor Spiral Architect) en er zitten meer tempowisselingen in een nummer dan asielzoekers in het uitzettingsbeleid van Rita Verdonk. Naarmate het album vaker gedraaid wordt, vallen langzaam de complexe puzzelstukjes in elkaar en beginnen de nummers te groeien. Ook is het geen klinische riffexercitie als Meshuggah, de band beheerst een gezond gevoel voor melodie en songstructuur, zij het niet van de meest eenvoudige en toegankelijke soort. Zoals de Arabische toonladders in 'The Thin Layers Of Lust And Love' die worden afgewisseld met semi-akoestische, jazzrockachtige coupletten, dat zorgt voor een eigenzinnig sfeertje. Maar vergeet niet: het is bovenal METAL wat de metronoom slaat. Door allerlei nevenactiviteiten en andere klusjes schijnt het de band maar liefst vijf jaar hebben gekost om deze drie kwartier vast te leggen, maar mede dankzij de mix van Neil Kernon (Yes, Nevermore, Queensryche, Nile) klinkt de plaat dan ook precies zoals het moet: hard, technisch, maar toch met een onderhuids warme en dynamische gloed. Jammer alleen dat de band in 'Manumit' meent te moeten grunten (Knashaug zelf?): dat geforceerde gedoe was niet nodig geweest. Als je het doet, doe het dan goed! Zoals de rest van de plaat bijvoorbeeld.

<< vorige volgende >>