Empyrean Sky - The Snow White Rose Of Paradise

Empyrean Sky - The Snow White Rose Of Paradise

Label : Wormwood Productions | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Je hebt albums die duidelijk onder één genre vallen, maar dit is weer een vernuftige combinatie van alle mogelijke stijlen en dan nog imposant ook. De nadruk ligt op death en black metal, maar we horen ook klassiek, jazz, blues, rock, power, prog en thrash invloeden. Zelf noemen ze het "storm core” en dat vind ik een leuke en gepaste omschrijving. Empyrean Sky heeft zijn thuisbasis in Chicago. In 2000 bracht de band een demo uit 'Temptations', maar dit is de eerste volledige cd.

Eerste verbazing wanneer de opnamen al blijken te dateren van 2000 tot 2003 (door John Welborn, één van de gitaristen zelf in de Wormwood Productions studios) en in feite is dit uitgebracht in 2004. Dit doet weinig ter zake want de muziek die erop staat is tijdloos en innovatief. Tweede verbazing wanneer slechts drie man verantwoordelijk blijken te zijn voor dit volle en veelgelaagde geluid. Drie zeven-snarige gitaristen dan nog, al is er natuurlijk ook drums, bas, piano en synthesizer te horen en sta je versteld van de technische onderlegdheid van deze drie Amerikanen.

Prachtig, donker artwork, beschouwende teksten en muzikaal erg onrustig, maar superboeiend. Kunnen we hier spreken van intellectuele, progressieve death metal? De simfonisch getinte composities hebben allen een epische lengte van zeven tot elf minuten, behalve het wat compactere 'Peak Of The Fall' dat vrij kalm aanvangt, maar uitbarst in overdonderende climaxen van woede en frustratie. De drie gitaristen leven zich drie kwartier lang uit in harmonische stukken, veelvuldige ritmeveranderingen, melodieuze solopartijen en toegankelijke breaks. 'Love Poison' laat ons meteen verbluft achter. Beukende riffs met grunts, dan plots heldere vocalen, en halverwege zelfs heuse black metal zang, want verwacht alleszins geen progressieve rock, maar eerder extreme metal. Er staan twee instrumentale stukken op het album die verwant zijn aan elkaar, ook wat betreft de titel ('Reality Principle' en 'Pleasure Principle') en in dit laatste komen zelfs jazz invloeden aan de oppervlakte. 'Into The Depths' is één van de hoogtepunten. Bijtende vocalen, ingewikkelde structuren, maar ook gewone zang die me een beetje aan Disillusion deed denken. Hier zit alles in, ongelofelijk, ook prachtige vioolstukken die alles op een weergaloze manier aan elkaar lijmen. Het nummer 'Empyrean Sky' zelf, genaamd naar de groepsnaam, sluit dit album af op een eveneens veelzijdige manier en dat maar liefst twaalf minuten lang.

Misschien kunnen we dit best voorstellen als de opvolger van het veelgeprezen 'Back To Times Of Splendor' van Disillusion nu dezen op hun nieuwste cd bepaald een vreemde weg opgaan. Mensen die daarvan hielden moeten dit 'The Snow White Rose Of Paradise' zeker eens gaan beluisteren.

<< vorige volgende >>