Mushroomhead - Savior Sorrow

Mushroomhead - Savior Sorrow

Label : Megaforce Records | Archiveer onder nu metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Het is toch lullig dat je geen Mushroomhead-artikel kan lezen zonder dat de naam Slipknot valt. En hopsakee, ik bega ook al in de eerste de beste zin deze fout. Goed, dan hebben we dat gehad, praten we verder niet over. Kunnen we meteen over tot de orde van de dag.

Dit derde normaal verkrijgbare studioalbum (en ik gok op de zesde plaat als je hun onvindbare independent releases meetelt) van de champignonhoofden gaat grotendeels verder waar het drie jaar geleden verschenen 'XIII' ophield. Dat is toch een ietsiepietsie wonderlijk, want in de tussentijd zijn ze van zanger verwisseld (toedeledoki J. Mann en goeiesmorgens Waylon, ex-3QuartersDead) en zijn ze weer op een normaal metallabel teruggekeerd (aju Universal, yo Megaforce!). Back to basics dus en dat houdt voor Mushroomhead in dat ze nog immer aan de uiterst alternatieve rechterzijde van het nu metal-spectrum actief zijn. Gevarieerde en afwisselende songs, klinkende productie, stuwende grooves, zompige riffs, en die nieuwe zanger is zeer zeker de misselijkste niet. Hij brult, gromt, schreeuwt en zingt potverdrie met een timbre als Mike Patton ten tijde van Faith No More! Iets dat zijn voorganger J. Mann namelijk ook al deed. Dat kan geen toeval zijn.

De eerste luisterbeurt ging nog een beetje anoniem langs m'n oren, maar vervolgens begon de dozijn nummers te broeien en te borrelen. Vooral het krachtige, soms bijna bombastische drumwerk in de hardere songs druipt als roombotervet uit je speakers. Maar ook in de powerballads staat de band zijn mannetje, getuige bijvoorbeeld de mooie 'Save Us' en 'Just Pretending', die klinken als een samenwerkingsverband tussen Nickelback, Faith No More en Stone Sour. Huh, Stone Sour? Die band van? [Diepe zucht] Goed, nu geef ik me gewonnen: ik kan het niet meer voor me houden. Op die openingszin na heb ik me lang kunnen beheersen, maar verdomme, Mushroomhead vrgt er natuurlijk wel om! Ondanks dat de band beweert al langer op deze aardkloot rond te hobbelen (sedert 1993) dan hun eeuwige referentie (twee jaar later), er zijn meer overeenkomsten dan verschillen. Want ook de Mushroomheadmannen staan met veel te veel bandleden op het podium, laten ook het drumwerk net zo knallen alsof een percussie-ensemble hen bijstaat, hebben rare maskertjes op hun snoet en creren moderne, zeer Amerikaans klinkende metal. Jezus, geen wonder dat je dan voor een kloon wordt aangezien.

Genoeg gezeverd, want gelukkig zorgt die sterk toegepaste Faith No More-invloed voor hun bestaansrecht. En anders het boeiende songmateriaal wel, waarin ze subtiele experimentjes niet schuwen (hoor ik daar nu een sitar in 'Damage Done' en achterstevoren afgespeelde tapes la The Beatles in 'The Need'?) en in 'The Fallen' zowaar een onvervalste Kyuss/Hermano-groove eruit gooien. De band gaat overwegend een stuk melodieuzer en afwisselender te werk dan "die andere maskerband, maar in de harde stukken ontkom je niet aan de gedachte dat er meer achter die maskertjes schuilgaat dan de naeve ontkenning dat ze geen flikker met die negenkoppige band te maken (willen) hebben. Mushroomhead zal zich daar wel op verdedigen: ze zijn tenslotte maar zijn achten. Ja hoor, sterk argument, erg sterk. Nouja, die plaat is dat tenminste wel. En daar gaat het tenslotte om. Ik ben benieuwd hoe in Des Moines op deze CD wordt gereageerd.

<< vorige volgende >>