Krux - Krux II

Krux - Krux II

Label : GMR Music Group | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : YOU WANT THE BEST, YOU GOT THE BEST:
THE DOOMEST BAND IN THE WORLD… KRUX!

Godverdoomme! Hij flikt 't 'em weer! "Hij” is Leif Edling, tevens bassist/anchorman van Candlemass, en "'t” is een alles omverblazende portie waanzinnig bloedstollende, epische powerdoom dat een apocalyptisch nucleaire oorlog tot een zondagmiddagspelletje Kolonisten Van Catan degradeert. Het ”weer” zit 'em in het feit dat meneer Edling met zijn vorige epistel van Krux ook al zo'n verpletterende indruk maakte dat nog dieper, dreigender, machtiger en imposanter was dan de toch niet misselijke comeback van Candlemass. Het gebeurt niet elk jaar dat ik zo'n auditieve opdoffer krijg van een album in het stilistisch nogal beperkte doom metal wereldje, maar nu ben ik weer bont en blauw gebeukt door de overweldigende power van 'Kux II'. De laatste keer dat me dit trouwens overkwam, was door het debuutalbum van… diezelfde Krux.

Goed, genoeg superlatieven en gekontkus aan het adres van dit Zweedse zestal dat verder bestaat uit (ex-)leden van Entombed, Grave, Project Hate en Arch Enemy. Nu is het tijd voor het hoe en waarom. Wat maakt Krux nou zo opwindend? Los van de spetterende Jerommekeproductie is dat zeker voor een belangrijk deel toe te schrijven aan zanger Mats Levén. Bij Therion schittert hij al met regelmaat als een David Coverdal in een bombastische metalband, maar zijn ware longinhoud en stembandspieren komen hier bij Krux tot volle wasdom. Met majestueuze uithalen en dreigende siddering blaast hij als een orakelend orkaan en word je door zijn air raid siren of doom meegesleurd in een kolkende zee van explosieve monsterriffs, verslavende grooves en spookachtige sferen. Zelfs een relatief simpel nummer als 'Too Close To Evil' wordt dankzij de breath of doom van Mats opgetild naar hogere doomkunst. Niet onbelangrijk is ook de inbreng van Carl Westholm's toets- en orgelwerk. Is zijn werk bij de symfoband Carptree smaakvol, maar betrekkelijk conservatief, bij Krux wordt het subtiel, maar recalcitrant gebracht, waardoor het een sinister en vilein sfeertje oproept. De acht nummers, allen tussen de vijf tot acht minuten voortdonderend, spatten bijkans uit elkaar van de helse onheil en dreunende donderdooms.

Krux is honderd procent pure fucking doom! Geen death metal invloeden, geen progressieve uitspattingen (zoals het debuut nog wel vertoonde in de vorm van de psychedelische jam 'Lunochod'), geen geflirt met drone, funeral of andere subdoom-genres, zelfs iets als heavy metal is niet echt traceerbaar. Krux is zo doom als Trouble was in de jaren tachtig, niet toevallig een van Krux' grootste invloed. Hoezeer ik Trouble ook waardeer (schiet eens op met die nieuwe CD, potverdrie!), zo machtig indrukwekkend als Krux is Trouble zelfs in zijn doomste dagen niet geweest. Goed, nu weet je nog steeds niet waaróm Krux zo goed is. Het blijft bij subjectieve superlatieven. Maar… who cares? Dit is de doomplaat van het jaar. Of het de eerste Krux overtreft, durf ik niet te zeggen, maar dat het weer een verdoomd gave schijf is, staat buiten kijf. Krux = The New Doom Of The 21st Century.

<< vorige volgende >>