Disillusion - Gloria

Disillusion - Gloria

Label : Metal Blade | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Ik heb het spontaan neergeschreven na beluistering van het debuut 'Back To Times Of Splendor': Disillusion klinkt gedurfd en origineel en bewandelt geen platgetreden paden. Over durf en progressiviteit gesproken, dit kan tellen. Dat deze zin met 'Gloria', de opvolger, nog zo'n profetische waarde zou krijgen had ik nimmer verwacht. De eerste zin die bij me opkwam was: het nieuwe Disillusion album is een disillusie. Beetje makkelijke conclusie, vind je ook niet? Toch moet ik na meerdere beluisteringen vaststellen dat dit allerminst een logisch vervolg op de bejubelde eersteling is. Dat is niet erg, ware het niet dat de innovatieve band uit Zwickau wel vreemde bokkensprongen maakt. Dit heeft namelijk niets meer te maken met 'Back To Times Of Splendor' en persoonlijk vind ik het gewoon heel wat minder geslaagd.

Disillusion werkt bevreemdend en verwarrend. Aanvankelijk denk ik nog dat je zo'n experimenteel trio niet aan banden mag leggen en moet appreciƫren wat ze doen, maar na het zoveelste nummer met sterk vervormde zang (digitaal gewijzigd) en elektronica lijkt dit wel een open sollicitatie voor Wave Gotik Treffen. Eerlijk gezegd begin ik dan toch wel te missen wat ik zo knap vond aan het debuut. De band bivakkeerde ook ditmaal een lange tijd in de studio en weet - naar ik mag hopen - waar ze mee bezig zijn, maar de discoflarden en trompetjes in een nummer als 'Gloria' gaan me toch iets te ver. Wispelturige en groovende riffs worden te dikwijls onderbroken door elektronica, samples, zelfs electro beats of vervormde passages. De death metal injecties zijn trouwens ook aardig teruggeschroefd. Neem nu het tweede nummer 'Dread It'. Het heeft een hups ritme, donkere gothic stem (die later nog wel eens opduikt) en is bijna commercieel te noemen. Waar ik echter meer moeite mee heb is het uitgesproken experimenteel karakter dat geen spaander heel laat van enig verwachtingspatroon. De twee laatste nummers 'Too Many Broken Cease Fires' en 'Untiefen' hebben nog enkele herkenbare elementen en gewone zang. Deze zijn waarschijnlijk al wat ouder, daarna is men het spoor bijster. Op het gevaar af om tot de conservatieve fans gerekend te worden, plaats ik bij 'Gloria' toch enige vraagtekens. Je merkt het trouwens al aan de hoes en de verandering van het logo, Disillusion doet alles behalve 'Save The Past' (het achtste nummer). Enerzijds bewonderenswaardig, maar langs de andere kant is dit gewoon een veel mindere plaat geworden en dus is een verwittiging aan de fans van het eerste uur wel op zijn plaats. Trouwens, wat moet ik nou met die score?

<< vorige volgende >>