Mastodon - Blood Mountain

Mastodon - Blood Mountain

Label : Warner | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Richard G. : Frons deed mijn wenkbrauw toen ik hoorde dat Mastodon, de nieuwste pioniers van de extreme metal sinds hun geweldige debuut 'Remission' (2002) en mijn persoonlijke helden sinds het über-geniale Leviathan, het oude vertrouwde Relapse nest inruilde voor een samenwerking met muziekmagnaat Warner Music. Deze frons verdween echter al gauw, we hadden het tenslotte wel over Mastodon! Een band die een dergelijke muzikaliteit bezit! Een band wiens drift tot het creëren van nieuwe, spannende, extreme muziek toch niet zomaar getemd kan worden! Wat een onzin zeg! En zo redeneerde ik de zorgelijke onderbuikgevoelens op rationele wijze mijn hoofd uit en wachtte ik gedwee het resultaat af van deze toch wel opmerkelijke carrière move.

En nu is het september 2006. Mastodon heeft zojuist haar nieuwe plaat 'Blood Mountain' uitgebracht en ik ben al mijn geloof (of in ieder geval al het geloof dat ik nog had) in deze wereld kwijt geraakt. De grootste angst van een fan die zijn bandje naar een 'major' ziet vertrekken is gewoon bewaarheid! HEL EN VERDOEMENIS, DRIEWERF NEEN, WAAROM!?! Hoe krijg je het in hemelsnaam voor elkaar om een band als Mastodon gelikt te laten klinken? Waar zijn de intensiteit, de meeslependheid, het vermogen tot je in vervoering brengen en de brute genialiteit van 'Leviathan' gebleven? Natuurlijk verwachtte ik niet 'Leviathan deel twee' en natuurlijk is het toegestaan om als band te evolueren, maar in het geval van Mastodon kan ik er gewoon met de kop niet bij dat het deze kant op gaat.

Laat ik voorop stellen dat 'Blood Mountain' absoluut geen slechte plaat is. Verre van zelfs. Maar het is wel zo dat we ontiegelijk verwend zijn met de twee voorgaande platen en dat we inmiddels een bepaald niveau van ze gewend zijn. Op 'Blood Mountain' heeft de band in eerste instantie haar seventies rock invloeden verder uitgediept en dan vooral de psychedelische kant ervan. De ritmes, riffs en overgangen zijn nog steeds onconventioneel, dat gelukkig wel, en platte stadion rock is het nog lang niet, maar waar is de passie gebleven? Waarom is de verwoestende brul van Troy Sanders zo aan banden gelegd en grotendeels ingeruild voor een melodieuze benadering en harmonieuze samenzang? Nieuwe dingen die wel leuk zijn: de toegevoegde geluidseffecten uit de zeventiger jaren; het instrumentaaltje 'Bladecatcher', het enige moment waarop de band echt loos gaat en nieuwe horizonten van extremiteit onderzoekt; en persoonlijke favoriet 'Sleeping Giant', perfect opgebouwd en één van de weinige nummers waar de melodieuze zang wel perfect tot zijn recht komt.

Zoals gezegd: 'Blood Mountain' is geen slechte plaat. 'Blood Mountain' is gewoon een goede plaat. Mastodon kan echter veel beter dan gewoon goed. Het beest lijkt getemd en dat is een zware aderlating voor de liefhebber van extreme muziek. Ik vestig bij deze dan ook al mijn hoop op onenigheid tussen band en major die zal leiden tot een breuk die het heilige vuur in mijn gevallen helden weer aan zal wakkeren. Wat zal die volgende plaat dan weer knallen zeg!

<< vorige volgende >>