Underoath - Define The Great Line

Underoath - Define The Great Line

Label : EMI | Archiveer onder metalcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Begin jij ook al een beetje schijtziek te worden van metalcore? Of was je het al? Tot een paar jaar geleden had ik deze uitspraak niet van mezelf gedacht uit te roepen, want ik was behoorlijk gecharmeerd van dit genre. Toen dit mid jaren negentig op kwam zetten, met bands als Earth Crisis, Snapcase en Strife als voornaamste vaandeldragers, vond ik het een geweldige combinatie van hardcore en metal. Een nieuwe bundeling van beide genres dat sinds de punkexplosie eind jaren zeventig met de daaruit voortvloeiende NWOBHM niet meer was voorgekomen. Labels als Equal Vision, Victory, Ferret en GoodLife kon ik blind vertrouwen. Maar door jarenlang voor te borduren op hetzelfde stramien - staccato riffen, Slayereske solo's, (nervous) breakdowns en woedende vocalen - begon het genre zichzelf uit te hollen. Een van die metalcorelabels die ik altijd volgde was Solid State, een kwaliteitslabel met Christelijke inslag (denk aan Zao, Living Sacrifice, Embodyment, etc.)

Ook dit label volg ik de laatste jaren niet meer op dezelfde voet als weleer. Op een enkele uitzondering heb ik het allemaal wel gehoord nu. Veel van die bands kunnen mij nog wel veraangenamen, maar verrassen doen ze al lang niet meer. En de huidige hoeveelheid van die bands werkt enorm verstikkend. Zo heb ik het debuutalbum van Underoath ('The Changing Of Times') in de kast staan, maar als ik die nu terugluister, hoor ik middelmatige metalcore van een anoniem niveau. Hun tweede album 'They're Only Chasing Safety' heb ik gemist, maar scheen het behoorlijk lekker gedaan te hebben in Amerika (350.000 exemplaren). Ach ja, Amerika en haar gemiddelde smaak

Daar ik nog steeds een zwakke plek heb voor Solid State - ook al is het ondertussen opgeslokt door de megalomanen van EMI, was ik toch wel benieuwd naar dit derde studioalbum van Underoath. Mijn interesse wordt door band onverwacht goed gehonoreerd, want wat is dit een sterke plaat zeg! Dat wijst zich nog niet volledig uit in de eerste paar nummers, al behoren 'In Regards To Myself' en 'A Moment Suspended In Time' zondermeer tot de betere metalcore, middels een striemende productie, bloedagressieve vocalen afwisselend met melodieuze partijen, pakkende hooks en een gejaagde, zinderende sfeer. Maar Underoath tilt het begrip metalcore pas echt naar een hoger plan vanaf het middengedeelte van het album. Overeenkomstig met de stemmige, prachtige fotografie dat in Death Valley is geschoten en het boekje rijkelijk illustreert - vooral de digipack-versie is een lust voor het oog, die als tweede extraatje een DVD bevat met een making of van het album en van het artwork - komt er vanaf 'You're Ever So Inviting' meer sfeer, meer diepgang, zeg maar een extra onderlaag in de muziek. De composities worden iets progressiever van aard door wat meer breaks, emotiewisselingen en tempovariatie (niet helemaal, maar bijna een Refused meets At The Drive-In), zonder melodie en toegankelijkheid uit het oog te verliezen. Dat komt de spanning van het album alleen maar ten goede. Een album dat een coherent geheel vormt, en niet klinkt als een elftal losse tracks en waar de songteksten een overeenkomstige emotie oproepen, zonder belerend Christelijk te zijn. Helemaal niet, zelfs. Het hart van het album, en absoluut hoogtepunt, is het waanzinnige 'Casting Such A Thin Shadow' waarbij ze duidelijk uit de pot van ISIS, Cult Of Luna en Neurosis hebben gesnoept. Wat een nummer!

Qua populariteitpolls gun ik de band van harte de strijd aan te gaan met bijvoorbeeld een Demon Hunter om "De Stryper van de 21ste eeuw-bokaal. Of dat zal lukken is nog even afwachten, want ik hoorde via via dat het rommelt binnen de band. Kom kom jongens, even een weesgegroetje, de andere wang toekeren en vertrouwen op je geloof in Hem, en alles komt vast weer goed. En ga dan als de sodemieter eens wat bijbeltjes gooien vanaf Nederlandse podia, want het wordt onderhand de hoogste tijd deze kant op te komen, potverdomme. Oh, pardon

<< vorige volgende >>