Slayer - Christ Illusion

Slayer - Christ Illusion

Label : Sony Music Entertainment | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : MMMRWHHUHAHAHA, HAIL SATAN! SLAYER'S BACK TO KICK YOUR SATANIC ASS! Het duurt steeds langer voor de mannen met een nieuwe CD komen (vijf jaar zijn verstreken sinds 'God Hates Us All'), de thrashgoden zijn dan ook inmiddels de veertig gepasseerd, maar daar waar de fanschare door de jaren heen steeds minder te spreken werd over de albums (artistieke én agressieve afkalving die zich inzette sinds 'Divine Intervention' uit 1994), daar is met 'Christ Illusion' nu eindelijk weer rede tot een glimlach. Zeg maar grijns. Een duivelse grijns zelfs, want ook al hoeven we (natuurlijk) geen wereldschokkende veranderingen te verwachten in Slayer's geluid, het is fijn om te constateren dat van alle metalgrootheden uit de jaren tachtig (Metallica, Maiden, Priest, Anthrax) zij degene zijn die nog het meest fanatiek en geïnspireerd voor de dag komen (als je Exodus tenminste niet als 80s metalgrootheid beschouwd). Natuurlijk komt er nooit een 'Reign In Blood deel twee, drie of vier', gelukkig maar, maar als die er ooit zou zijn gekomen, dan had het geklonken als 'Christ Illusion'.

Onder supervisie van de immer glasheldere en staalharde sound van Rick Rubin en de terugkeer van drumbeest Dave Lombardo in de studio, trekken Tom, Kerry en Jeff weer als vanouds van leer. Niet alleen muzikaal, ook tekstueel zijn de mannen er niet zachtzinniger op geworden en mag vooral de mondiale religieuze verzuiling het weer flink ontgelden, getuige bijvoorbeeld de vooruitgesnelde single 'Cult' ("Jesus is pain, Jesus is gore, Jesus is the blood that's spilled in war […]The target's fucking Jesus Christ, The one I'd love to sacrifice”). Slayer's boze thema's als atheïsme en "war is hell” zijn grotendeels façade en houding, dat weten we onderhand ook wel, maar door de intensiteit en overtuiging waarmee het wordt gebracht is het een heerlijk en schier te evenaren "boos doen om het boos doen”.

'Flesh Storm' is een knallende opener en een schoolvoorbeeld voor genotzalig "thrashisme”: razensnel maar melodieus, bloedagressief maar afwisselend, pakkend maar bloody fucking mean as hell. Tom spuugt bloed, Kerry en Jeff scheuren hun snaren aan dissonante flarden en Dave laat horen dat er maar een bezetting van Slayer de juiste kan zijn: de originele bezetting. Paul Bostaph wordt bedankt voor alle moeite - hij heeft er zelfs beduidend meer dienstjaren opzitten dan Dave, en heeft ook prima werk geleverd, maar Dave tilt Slayer naar het niveau waar het zijn status als grootste en invloedrijkste thrashmetalband aan ontleend. Dave heeft in de tussenliggende jaren niet stilgezeten en mede dankzij de hoge eisen van Mike Patton (Fantômas) is Dave steeds meer de Terry Bozzio van de thrash geworden. Luister maar eens naar zijn polyfone getrommel in 'Eyes Of The Insane' of de soepeltjes beukende fills in 'Jihad' en 'Catatonic'. Go Dave go! 'Eyes' en 'Jihad' zijn trouwens Hannemann/Araya-composities, evenals 'Black Serenade', terwijl de rest van de hand komt van King.

Ondergetekende was en is nog steeds gecharmeerd van voorganger 'God Hates Us All', een album dat het slecht deed onder de oudere fans, maar met deze plaat zullen ze zeker weer een flink deel van die oude zieltjes bij de keel grijpen. Het nieuwe album is weer afwisselend duister, kwaad, agressief en dreigend op de juiste plekken en momenten. Het zal niet de geschiedenis ingaan als een evenzo invloedrijke plaat als de holy thrash trinity van 'Reign In Blood', 'South Of Heaven' en 'Seasons In The Abyss', want daarvoor is deze plaat simpelweg twintig jaar te laat verschenen en biedt het geen nieuwe inzichten of invalshoeken. Daarbij zijn het afsluitende 'Supremist' en de welbekende zûnige speelduur (38 minuutjes deze keer) triviale twistpunten. Triviaal, want verder bloedt, beukt, raast en thrasht Slayer als de kankerteringtyfusneten.

Tenslotte wil ik nog een lans breken voor Larry Carroll, de vaste hoesontwerper van Slayer sinds 'Seasons In The Abyss', die qua tekenstijl ook weer teruggrijpt naar Slayer's albums anno 1985-1990. Toen die albums uitkwamen, kon ik maar niet begrijpen dat een thrashgrootheid als Slayer zijn albums met zulk spuuglelijk artwork ontsiert. Deze mening is in de loop der jaren volledig herzien. Herkenbaar, origineel en ronduit geweldig van afzichtelijke lelijkheid! Ugly is beautiful. Wel opvallend dat de beroemdste thrashhoes aller tijden, 'Reign In Blood', is gemaakt door ene Steve Byram, een hoesontwerper die zich voornamelijk inlaat met pop- en jazzartiesten. Maar goed, Slayer is terug op het oude nest en laat de thrash van de late jaren tachtig weer herleven als nooit tevoren.

<< vorige volgende >>