Ahab - The Call Of The Wretched Sea

Ahab - The Call Of The Wretched Sea

Label : Napalm Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Erik : Thar She Blows! Herman Melville zou zich in zijn graf omdraaien, zeker met de nihilistische funeraldoom van deze Duitsers. De negentiende eeuwse auteur van de bekendste walvis allertijden 'Moby Dick' moest eens weten hoe geliefd zijn boek onder metalheads geworden is na het Mastodon succesverhaal. Maar de leden van dit project met wortels in bands als Midnattsol en Endzeit geloven heilig in het feit dat het boek over de langzaam krankzinnig geworden kapitein Ahab echt geschreven is voor een doom concept album. Na het beluisteren van de CD kan ik slechts beamen.

Na een onheilspellend intro vanuit de diepste troggen van de oceaan, borrelen de funeral doombellen langzaam doorheen de donkere diepten naar boven toe, om een start te geven aan het verhaal met het onheilspellende 'Below The Sun'. Het magistrale 'The Pacific' begint met een doods tromgeroffel, waarna de zware slagpartij van de gitaar wordt bijgestaan door lichtere tonen van een sologitaar. Erg mooi allemaal, zeker als de diepe abyss grommel van zanger Daniel Droste de muziek doet aanzwellen. Het valt me op dat in dit nummer je door de gitaar de deining van de zee voelt, erg knap! Er worden maar weinig woorden vuil gemaakt aan het gebruik van veel riffs, slechts enkele schitteren in elk nummer en worden verrijkt door heftig emotionele gitaarhuilen.Bij 'Old Thunder' zinkt de band wat in, maar als 'Of The Monstrous Pictures Of Whales' inzet als het mystieke synthesizer intro van 'The Sermon',een twaalfminuten durende ceremoniÎle doom nummer, gaat de band verder met zijn epos. 'The Hunt' een plechtig aandoend nummer wat met een gitaarriedeltje begint maar door de Gregoriaanse samenzang en een bloedstollende baspartij uitgroeit tot een diepe rochelende zee van diepte in geluid en atmosfeer waar de synthesizer uiteindelijk een grote rol in speelt. Het ontzag voor de mannen die de jacht inzetten met kleine bootjes en werpharpoenen. Levensgevaarlijk en met groot ontzag voor de grootse prooi.

Op het laatst wordt er een eed gezworen door Ahab in 'Ahab's Oath' en het nummer brengt me flashbacks van Gregory Peck, die de beste vertolking van de kapitein op zijn naam heeft staan. Herinner je je de laatste scène? Waar Ahab dood en vastgepind is op de rug van Moby door alle touwen van gebruikte harpoenen. Zijn losse arm zwaait naar alle scheepsmaten: 'Kom, kom, volg mij…' lijkt hij te zwaaien voordat ie voorgoed in de diepte verdwijnt. Geniaal dat deze CD dit bij mij teweegbrengt. Het album klinkt als een soundtrack voor een horrorfilm, de muzikale omzetting van krankzinnigheid die gevormd wordt door de diepste geheimen uit de allerdiepste krochten van die mysterieuze plek: de zee. Een subliem concept aangevuld met een goede productie, prachtige emoties en de wanhoop van het jagen op een hersenschim zijn verbluffend weergegeven. Niet zo'n klassieker als het boek, maar in ieder geval staat Ahab te boek als een geweldige funeral doom band.

<< vorige volgende >>