Body Count - Murder 4 Hire

Body Count - Murder 4 Hire

Label : Escapi | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Niet verwacht, toch gekomen: het vierde metalalbum van hiphopicoon Ice-T. Zorgde onze gangstarapper begin jaren negentig nog voor (inter)nationale opschudding, omdat allerlei instanties en hoge piefjes zich boos maakten om het deuntje 'Cop Killer' en derhalve de release lieten vervangen door een uitgave zonder dat liedje, al snel was de jeu uit Ice T's gangstarappraatjes op een bedje van toen al behoorlijk clichématige metal riffs. 'Born Dead' (1994) kon ik met leedvermakelijk medelijden nauwelijks uitluisteren en 'Violent Demise: Last Days' (1997) heb ik toentertijd maar helemaal links laten liggen.

Toch was ik wel benieuwd wat Ice T met zijn Body Count anno 2006 kan brengen. Al was het maar omdat de band zijn naam meer dan eer aandoet. De een na de ander legt het loodje, al dan niet op onnatuurlijke wijze. Leukemie, drive-by shootings, lymfeklierenkanker: niets werd de band bespaard. Op 'Murder 4 Hire' wordt Ice T bijgestaan door de enige oudgediende die alle dood en verderf heeft overleefd: leadgitarist Ernie C. Zij krijgen hulp van (leuke woordspeling) Bendrix op slaggitaar, OT op drums en die "andere” Vincent Price op bas. Negen jaar bedenktijd en een shitload aan nare ervaringen zou toch een dijk van een angry, fuck-up rapmetal CD moeten opleveren, nietwaar?

Niet dus. Body Count staat nog steeds bol van de meest uitgekauwde riffjes en standaard beats. Goed, je hoeft het wiel natuurlijk niet opnieuw uit te vinden, maar dit wiel is zo versleten en afgeragd dat-ie zo krom als een hoepel schommelt. Eigenlijk schandalig dat je hier anno 2006 als "celebrity” nog mee weg mag komen. Dit is nog niet eens het ergste, want het geluid dat dit album mee heeft gekregen is onbedoeld met afstand de zwakste dat ik sinds Venom's 'Welcome To Hell' heb gehoord. Iel, krachteloos en volkomen uit balans. Je hoort voornamelijk Ice T's boos bedoelde praatjes over van alles en nog wat en ergens, héél ver weg, hoor je wat eendimensionaal schel gescheur van Ernie C (die een enkele keer als een Tom Morello uit een lekker eigenwijze hoek mag komen). Nog verder weg komen wat drums voorbij hobbelen en die Vincent Price zal heus zijn best wel gedaan hebben, maar het is allemaal voor Piet Snot gedaan. De spaarzame aardige ideeën (de riffs in 'Dirty Bombs' en de dialoog met een of andere bimbo in het met Slayer's 'South Of Heaven' doorspekte 'Relationships', dit laatste is het enige moment van de wijlen humor in Body Count's geluid) worden door de ronduit wanstaltige productie alsnog om zeep geholpen. En dan zijn er serieuze productieplannen van Ice T dat hij van zijn buurman, baywatcher David Hasselhoff (jawel!), een heuse, rappende Knight Ridah wilt gaan maken. Are you kitting me?

Ice T heeft nog immer een magnifiek stemgeluid, maar zijn productie- en compositiekwaliteiten zijn stuitend abominabel. Hierdoor maakt het ook niet uit wat en waarover hij zingt (rappen doet hij tenslotte niet op dit album), want door de flutsound komt het allemaal toch over als puberaal geblèr. Ik had eerst veel zin in het concert dat Ice op 24 augustus zou geven in Paradiso, maar ik had die avond toch maar voor iets anders gereserveerd: een leuke politieserie of zo…

<< vorige volgende >>