Disbelief - Shine

Disbelief - Shine

Label : Massacre | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : "Ha, de nieuwe Disbelief: vet! Dat was mijn eerste gedachte toen ik hun nieuwe promo in mijn knuistjes kreeg. Maar toen ik vervolgens de CD opzette, veranderde m'n gedachte langzaamaan. "Huh, is dit nu Disbelief? Di's heel andere koek dan ik had verwacht! Mmmmh, maar wat had ik dan eigenlijk verwacht? Goh, bij nader inzien: ken ik deze band berhaupt wel? En na een speurtocht in de kronkelende krochten van zowel m'n aftakelende geheugen als mijn explosief groeiende muziekcollectie kwam ik uiteindelijk tot de conclusie dat ik deze band gewoon nog helegaar niet ken. Nouja, domme eerste reactie dan, niet? Anyway. Tot zover deze ontboezeming van mijn lacune in metalkennis: want wat is Disbelief dan eigenlijk wl?

Disbelief is een Duits kwintet dat met dit 'Shine' alweer hun 4de CD uitbrengt. De eerste 2 CD's, 'Disbelief' en 'Infected', schijnen meer traditionele death metal te zijn, wat hun onder meer een Europese tour met Six Feet Under opleverde. Maar een muzikale ommezwaai kwam het hun derde exemplaar 'Worst Enemy': weg met die gehaktmachine en rondvliegende darmspetters, dat hebben we nu wel gehad! En in de plaats daarvan kwam een meer hypnotiserende, bijna hallucinerende benadering van (death)metal. Kortom: grooves en thrashtrance-riffs zoals Bolt Thrower het doet. Maar ook met een flinke knipoog naar de noisy metal van Neurosis. Qua stijl niet echt vergelijkbaar, maar wel met dezelfde sfeer heb je in de black metal zoiets als Summoning en in de thrashmetal Voivod. Het is agressie als wre emotie: niet als doel op zich. Overtuigend. Gemeend. Het druipt er in ieder geval van af. Tot op het desperate af. Alleen 'Me And My World' refereert gek genoeg ineens behoorlijk aan Type O Negative. Voor de afwisseling wel aardig, maar het had voor mij absoluut niet gehoeven. Komt ook vooral door de zang van Karsten Jger. Verder spreekt zijn zangstijl mij wel enorm aan. Hij hanteert een soort van schreeuwerige, wanhopige metalcorezang, afwisselend met soms bijna gotisch aandoende zanglijnen. In 'Falling Without Reason' lijkt hij wel wat op een huilende Chuck Schuldiner. Hun muziekstijl staat of valt of je door de sfeer van de muziek gegrepen wordt. De onderlinge variatie van de nummers is namelijk vrij minimaal. Noem het als het ware een death metal-lounge. Maar als de feeling, de spirit van de muziek je grijpt is het heerlijk om je erin mee te laten voeren: a chill-out coffin.

De enige 'Disbelief' dat ik met deze band heb is dat ze uit het normaliter vrij muziekconventionele Duitsland komen: want dit is namelijk ver(r)assend origineel! En nog eens goed ook!

<< vorige volgende >>