Wolfmother - Wolfmother

Wolfmother - Wolfmother

Label : | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : THE RIFF IS BACK IN BUSINESS!

Soms komt een verrassing uit onverwachte hoek. In mijn geval komt de tip van het jaar van een collega die normaliter druk bezig is de hipste bandjes te ontdekken en uit haar dak gaat van artiesten als Belle & Sebastian (Isobel Campbell), Arctic Monkeys en weeïge singer-songwriters voor meisjes. Allemaal heel fijn, maar niet iets waar mijn aandacht op gefocust is. Zo kwam zij ergens in april met koortsachtig enthousiasme aansnellen met een 7” van de band Wolfmother. Nou is het sowieso al leuk dat een vrouw enthousiast kan zijn vanwege een vinylsingle (excuus, een muziekverzamelaar-deformatie), dus liet ik haar die plaat rustig draaien. Wachtende op een zoveelste herinterpretatie van de nu zo populaire new wave, post-punkrevival, werd ik al vrij snel op het verkeerde been gezet. Een onvervalste en rul rampestampende White Stripes-garagebluesgroove zette in. Leuk. Lekker. Maar na een dikke minuut kreeg ik spontaan een kleine hartverzakking. De groove veranderde plotsklaps in een zware, authentieke en übervette Black Sabbath riff. Wtf krijgen we nou?

Nou, we krijgen van Wolfmother zo'n beetje alles wat tussen 1968 en 1973 op progressief (hard)rock gebied is gemaakt. De band jat werkelijk uit alle hoeken en gaten. Zo hoor je Black Sabbath, maar net zo makkelijk passeert er een stuk 'Riders On The Storm' van The Doors, akoestisch gitaarspel van Jimmy Page (Led Zeppelin) of creëren ze met een hammond orgel een opgepimpt Uriah Heep-sfeertje. Zelfs de nadrukkelijke White Stripes invloeden - zo klinkt zanger Andrew Stockdale als de broer van Jack White - kan je terugvoeren op bands als MC5 en Grand Funk Railroad. Goed, de band is dus zo retro als de pest, maar ze weten dat met zoveel flair, energie en overtuiging te brengen dat ik op elk nummer letterlijk mee sta te springen. Daarbij heeft Dave Sardy (Barkmarket, Helmet, Marilyn Manson, Slayer's 'Undisputed Attitude') de productie van zijn leven geleverd. Een transparante, maar volvette sound waar de groove zo onverbiddelijk toeslaat waarop zelfs de houterigste harkerige hork met wijd uit elkaar staande benen op móet headbangen. Luister eens naar de waanzinnige stomper 'White Unicorn', waar de ontspoorde hammond orgel dwars door de zinderende grooves loopt te gieren als Uriah Heep's 'Gypsy' in het kwadraat. Of de machtige break in 'Pyramid' waar de band in een stomende overdrive gaat met powerakkoorden zoals je die niet meer hebt gehoord sinds, sinds… nouja, sinds mensheugenis.

Elk nummer is raak, elk nummer is een hit, van de monsterriffs in 'Mind's Eye' (White Stripes meets Black Sabbath part 2), via de staccato banger 'Joker & The Thief' en de swingende grooves in 'Tales from The Forest Of Gnomes' (inclusief Jethro Tull-dwarsfluit), tot de psychedelische upbeat van een Hawkwind-meets-Small Faces in het afsluitende 'Vagabond'. Het album krijgt ook de hoes dat het verdient, een meesterlijk kunstwerkje van fantasykunstenaar Frank Frazetta (ook gebruikt door o.a. Molly Hatchet, Nazareth en Cirith Ungol) dat tevens op schitterend gatefold dubbelelpee is verschenen. Zelden ben ik zo overdonderd en omver geblazen door een mij volstrekt onbekende band. En dat het rap kan gaan met kwaliteit en dat de massa niet altijd luistert naar vergankelijke rommel bewijst deze band wel, want ondertussen staan ze al geprogrammeerd op Rock Werchter en verkoopt de CD als warme broodjes, zelfs bij platenzaken die allesbehalve gespecialiseerd zijn in hardrock. En terecht, want goddomme, wat is dit een vette plaat!

Ik hier durf zelfs te stellen dat na Queens Of The Stone Age's 'Song For The Deaf' dit de beste rockplaat van het huidige millennium is. Dit zijn de White Stripes voor mensen die The White Stripes haten en dit is Black Sabbath voor de mensen die Black Sabbath ouwe kankermeuk vinden. Ondertussen zit mijn collega alweer mee te hobbelen op een ander bandje, dus trendlopers zullen volgende maand wel staan te kicken op het ernstig nietszeggende bandje The Delays. Maar iedere zichzelf respecterende rocker zal 27 juni in zijn agenda noteren, want dan staat dit Australische (jawel!) trio in de Melkweg voor een ongetwijfeld nu al legendarisch dampende show.

<< vorige volgende >>