Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ruben Hoeke Band - Sugar

Ruben Hoeke Band - Sugar

Label : | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : De Ruben Hoeke Band bewijst dat je geen Amerikaanse, lang overleden neger uit de Mississippi-delta hoeft te zijn om de blues te spelen. Daar kan je ook een 29-jarige snotaap uit de drooggemalen polders van Noord-Holland voor zijn. De blues is van alle tijden, alle plaatsen en van alle rassen. Ruben Hoeke is de zesbesnaarde spil van de band en levert tevens het gros van de composities. Nu is er bij dit heerschap al van jongs af aan de rhythm 'n'blues met de paplepel ingegoten, zijn vader is wijlen boogiepianist Rob Hoeke, maar een bepaalde opvoeding betekent natuurlijk niet dat er je automatisch talent voor hebt. Kijk maar naar Jordi Cruyff. Ruben Hoeke bewijst hier het tegendeel.

Na jarenlang geschnabbel in het kroeg- en clubcircuit, en albums onder de noemer Skelter en Kenneth Harder is dit het eerste album waar hij tot volle wasdom is gekomen. Al moet worden gezegd dat het niet in de laatste plaats is vanwege een zeer verdienstelijke begeleidingsband, de geweldig doorleefde strot van Frank van Pardo en een imposant lijstje van Nederlandse R'n'B BN'ers. Zoals Jan Akkerman, de meestergitarist die zich normaliter zelden verleidt tot gastrolletjes, die onnavolgbaar soleert op de lekkere rhythm 'n blues-stomper 'Enough Of That Stuff', een nummer waarin Frank vocaal duelleert met Nederlandse bluesrock-diva Tineke Schoemaker van Barrelhouse. Alleskunner en punk/indierock-producer Wouter Planteijdt zingt en speelt gitaar op de middernachtelijk lome blues ballade 'Cherry Red'. De koning van de Nederblues, Kaz Lux, geeft met zijn hese, hoge stem de ingetogen, akoestische ballad 'Lord I Feel tired' extra cachet en Ruben geeft zijn vader het ultieme eerbetoon door zijn wonderschone classic 'Drinking On My Bed' op hartverwarmende wijze te laten vertolken met Thé Lau (ex-The Scene).

Denk nu niet dat het album het moet hebben van deze namesdropping, want hebben we bijvoorbeeld de ziedende bluesragger 'Dirty Little Women' in onvervalste Rory Gallagher-overdrive voor. Stomen, ronken, zweten, stampen, Dutch stompin' blues in de vetste versnelling! Ook de met mondharmonica doorspekte opener 'Backdoor Blues' en het vlammend gitaargescheur in 'Soul On Fire' doen niets onder voor de gemiddelde Drive-By Truckers of Gov't Mule. De CD klinkt trouwens verdomd helder en krachtig transparant, wat deels op het conto komt van Sander van der Heide (o.a. Blof, Golden Earring) in de Baarnse Polyhymnia Studio's (alwaar ook Epica's laatste album is gemastered). Na het Britse Ian Siegal's 'Meat And Potatoes' een nieuwe opleving van de West-Europese (rhythm 'n') bluesrock. Om het met Def Leppard te zeggen: ”Pour some Sugar on me, c'mon fire me up, pour some Sugar on me, oh I can't get enough.”

<< vorige volgende >>