Dysrhythmia - Barriers and Passages

Dysrhythmia - Barriers and Passages

Label : Relapse | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Instrumentale metalbands zijn dun gezaaid. Interessante instrumentale metalbands zijn helemaal zeldzaam. Goed, in de stoner/sludge/doom- en gitaarmasturbatiehoek (Vai e.d.) zijn wel een aantal woordloze bands te vinden, maar dit Dysrhythmia (F7 aub!) opereert vanuit een hele andere hoek. Ondanks dat ze op Relapse Records zitten - normaliter alleen pure METAL releasend, is deze band eigenlijk helemaal geen metalband, maar een indierockband met metalkapsones.

Drie jaar na hun eerste Relapse release 'Pretest' (nadat ze al twee in eigen beheer albums in elkaar hadden gesleuteld) keert de driemansformatie terug aan het platenfront met een nieuwe collectie bizarre handgrepen en vingerplaatsingen. Vergeleken met de voorganger klinkt 'Barriers And Passages' wat vloeiender, rijker en spannender, zonder ook maar een concessie te doen aan hun grillige en hoekige composities. De band lijkt wel geen maat te kunnen houden met hun matenmanie. De band wordt veel vergeleken met een combinatie van bands waarin vaak de namen Sonic Youth, Helmet en zelfs freejazz vallen, maar ik denk toch vooral aan de freakcore van bands als Victim's Family en Nomeansno, aangevuld met de eigenzinnigheid van Oneida, de voorliefde voor jazzy metal van Yakuza en het rudimentaire indierock-hakken van Steve Albini's Shellac. Gejaagde ritmes, complexe drumfills en een continue stroom van tegendraadse melodien, dissonante akkoorden en een beenharde jazz-achtige complexiteit. Niet echt freejazz, want daarvoor zijn de nummers te duidelijk en te strak doorgecomponeerd, maar de drie mannen geven zichzelf wel alle ruimte om te excelleren, zonder te vervallen in solistische exercities. Tussendoor zorgen enkele ambient-achtige stukken voor de nodige lucht, waarvan het uiterst sfeervolle 'Luminous' zelfs wat postrockerig aandoet. De productie is wat warmer, maar ook wat minder direct dan diens voorganger.

Om het nu interessant te laten klinken voor de gemiddelde metalhead: Dysrhythmia klinkt als een instrumentale, semi-akoestische versie van The Dillinger Escape Plan die Meshuggah covert. Met een kleine 37 minuten duurt dit nieuwe album wel wat kort, maar het is zo'n intense beluistering dat je na die tien nummers behoorlijk verzadigd en murw van de tempowisselingen en maatverschuivingacrobatiek in je luisterstoel achterblijft. Laat deze band maar eens over komen waaien naar Europa voor een showtje, want dat mag na al die jaren toch wel eens een keer gebeuren.

<< vorige volgende >>