Cult Of Luna - Somewhere Along The Highway

Cult Of Luna - Somewhere Along The Highway

Label : Earache | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Oh nee, toch niet alweer zo'n postapocalyptische razernij van ultralange, sludgende metal-meets-hardcore trip? Hebben we nou nòg niet genoeg van die roestvrije, metalen klanktapijten die Neurosis en wijlen Swans al een kleine vijftien jaar geleden initieerden? Welnu, zolang Cult Of Luna bewijst dat er nog steeds meer diepgang, verfijning en intensivering in dit format te ontwikkelen is, is maar één antwoord de juiste: NEE! We hebben er nog lang niet genoeg van!

De band kwam met een verpletterend introverse interpretatie van deze stijl tevoorschijn op 'Salvation', een joekel van een mijlpaal dat de band in een klap onderscheidde van menig andere "post-metal/post-hardcore”-band. Op dit vierde album is die ingetogen sfeerpassages nog verder uitgediept, is ook niet louter negatief en donker van toonzetting - er gloort iets hoopvols tussen de dikke stralen duisternis - en dat geeft de zorgvuldig opgebouwde woede uitbarstingen des te meer impact. 'Finland' is nu al het nummer voor de post-metal/hardcore wat My Dying Bride's 'The Cry Of Mankind' is voor doom metal: een icoon, een ijkpunt, de ultieme classic met een nimmer uit je hoofd te bannen leidmotief. Voor een licht ander geluid zorgt het prachtige 'And With Her Came The Birds' dat een alt.country-achtige steel guitar bevat en in het tweede gedeelte verder temporiseert tot een traagheid à la Bohren & Der Club Of Gore.

Cult Of Luna's 'Somewhere Along The Highway' is een symbiose van drie categorieën atmosferen die het beste te vatten zijn in de volgende steekwoorden: het is ten eerste verstikkend, smorend, benauwend, beklemmend, prangend, dreigend, angstaanjagend, helduister, grimmig, imminent, onheilspellend, sinister, indroevig, omineus, doodeng, afschrikwekkend, vreesaanjagend, griezelig, luguber, ijzingwekkend, huiveringwekkend, gorgonisch, eng, spookachtig, onguur, macaber, asgrauw, desolaat en bloedstollend.

Paradoxaal genoeg is de muziek tevens hoopgevend, inspirerend, bezield, geestverheffend en -verruimend, hartversterkend, flonkerend, vurig, bemoedigend, gloedvol, fonkelend, opbeurend, troostrijk, hoopvol en ja, zelfs warm en liefdevol!

Maar bovenal is het 65 minuten zinderend, intens, hartgrondig, ontzagwekkend, tintelend, opwindend, verwoedend, overweldigend, beestachtig, gedreven, ingrijpend, exalterend, gepassioneerd, waanzinnig, geestdriftig, overdonderend, peilloos, bodemloos, zelotisch en hevig hartstochtelijk hartverscheurend. Tot zover deze dwaze duik in de Dikke van Dale met de volgende conclusie: Cult Of Luna is diep, mijlendiep, Marianentrogdiep.

'Somewhere Along The Highway' is dus het licht en de duisternis ineen welke zo intens op je afstormt, dat je erin wordt verzwolgen, je erin verdrinkt en je leven voor een dik uur zal doen vergeten. De enige twee redenen waarom dit album op het nippertje een fractie onderdoet voor zijn voorganger is vanwege het minder treffende minimalistische artwork en omdat 'Salvation' nu eenmaal eerder verscheen dan dit album. Maar zet dit album op en ervaar een muzikale auto-erotische asfyxie dat dit jaar zijn gelijke niet of ten hoogste nauwelijks zal krijgen. Voor liefhebbers van Hyatari, Isis, Khoma, Amenra, The Ocean en Neurosis de hoogste prioriteit.

<< vorige volgende >>