Annihilator - Waking The Fury

Annihilator - Waking The Fury

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Horst : Jeff Waters heeft er duidelijk zin. Er is nauwelijks een jaar verstreken sinds de laatste Annihilator schijf 'Carnival Diablos' en nu al reeds viel de nieuwste creatieve uitspatting van de heren op de mat. Normaal gesproken zet ik een plaat altijd meteen op en lees later de bio wel, maar in dit geval wisselde ik van volgorde om maar meteen eens te kijken welke van de muzikanten van de vorige plaat ondertussen een schop hadden gekregen. Laten we wel zijn, Jeff Waters IS Annihilator, en degenen die hem helpen om de plaat vol te spelen en touren zijn slechts passanten, althans, zo komt het bij mij over.

En inderdaad, er hebben zich weer een aantal wijzigingen voorgedaan in de opstelling ten opzichte van 'Carnival Diablos'. Gelukkig is zanger Joe Comeau nog steeds van de partij (dit is gewoon een klasse zanger!), en ook bassist Russ heeft een contractverlenging weten te bemachtigen. Dit kan echter niet gezegd worden van drummer (en oudgediende) Ray Hartmann, deze heeft de drumkruk beschikbaar gesteld aan een andere oudgediende, Randy Black. Ook gitarist Dave Scott Davies is niet meer van de partij, zijn plaats is ingenomen door Curren Murphy. Heeft dit nog gevolgen voor de muziek? Ach, het is toch Waters die voor het leeuwendeel de nummers schrijft, dus daar kan weinig mis mee gaan. Toch?

Zoooo, plaatje in het laatje, press play en…godallejezustepaard nog aan toe!!!! 'Waking The Fury' opent doodleuk met het hardste nummer wat er ooit uit Jeff zijn pen gekropen is: 'Ultra Motion', een klassiek aandoende Speed/Thrash Metal track met een furieus begin en eind waar alleen in het tussenstuk even gas wordt teruggenomen (waarschijnlijk om Randy Black even de gelegenheid te geven om op adem te komen). Nou, als dit de toon zet voor het vervolg van de plaat is de eerste score van 100/100 dit jaar binnen. De plaat vervolgd met 'Torn', een up-tempo nummer in de welbekende Annihilator stijl, we gaan lekker op schema. Het is andermaal bruut beuken met 'Lunatic Asylum', waarin Joe Comeau schittert door het geheel op een werkelijk 'krankzinnige' manier aan elkaar te zingen, maar ook hier vormt het middelste gedeelte van de track een 'relatief', bijna melodieus rustpunt, om later weer om te slaan naar hyperspeed. De 100 is nog steeds in zicht. 'Striker' sprint vervolgens weg uit de startblokken (met een openingsloopje dat trouwens als twee druppels water lijkt op die van 'Never, Neverland', van Annihilator's tweede CD), weliswaar wat minder snel dan zijn voorganger, maar niettemin lekker rap met een geweldig catchy refrein. Wat wel erg vreemd klinkt is de break halverwege. Er wordt een basloopje gespeeld, vervolgens blijft het enkele seconden stil, dan rotzooit de drummer even wat aan, waarna we weer terugkeren in het nummer. Niet echt geslaagd vind ik, want de vaart is er wel uit door zo'n ingreep. De 100 wankelt. Het wordt een tikkeltje rustiger en melodieuzer met 'The Ritual', waarop wel weer goed te horen valt hoe ontiegelijk strak er gespeeld wordt, één van de beste eigenschappen van Waters & Co. Wat trouwens ook wel opvalt op 'Waking The Fury' is dat er gebruik wordt gemaakt van twee soorten, elkaar aanvullende, gitaar geluiden. Het éne is een redelijk conservatief Metal geluid, maar daarnaast horen we ook een meer mechanisch, bijna Industrial geluid, waarbij je moet denken aan een band als Rammstein. Neen, geen paniek, het is nog steeds overduidelijk Annihilator, maar met een licht modern randje. Er wordt vervolgd met 'Prime Time Killing' en 'The Blackest Day', en helaas, de 100 valt definitief. Niet omdat dit slechte nummers zijn hoor, maar ze zijn iets té standaard, mid-tempo gespeelde tracks zonder verassingen. Voor diegenen die het nog niet wisten: Jeff Waters is een enorm AC/DC fan, en naast het spelen van de nodige covers wil hij ook wel eens zijn eigen ripp-offs schrijven. Op de vorige plaat deed hij dat met 'Shallow Grave', en nu flikt hij hetzelfde geintje met 'Nothing To Me', waarbij die nummers behoorlijk op elkaar lijken (maar goed, AC/DC brengt al sinds mensenheugenis ieder jaar dezelfde plaat uit voorzien van een andere hoes, dus komt ie er mee weg). 'Fire Power' krikt het niveau weer wat omhoog (er wordt weer lekker gerifft) en de afsluitende track 'Cold Blooded' hakt er weer net zo lekker in als de openingsnummers.

Wat betekent dit samengevat? Annihilator is er in mijn ogen wederom in geslaagd om een sterke plaat neer te zetten, en het gebruik van nieuwe geluiden komt de frisheid alleen maar ten goede. Vooral bij de openingstracks komt de band enorm gretig over, alleen jammer dat de plaat halverwege toch een tikkeltje indut, met een andere volgorde in de tracklist had men dit probleem wellicht kunnen omzeilen. Instrumentaal staat het zoals gewoonlijk als een huis (strak, strakker, Annihilator), en Joe Comeau bewijst maar eens te meer dat hij een van de meest veelzijdige Metal zangers ter wereld is. Ik kijk ondertussen alweer uit naar de komende tour.

<< vorige volgende >>