Korpiklaani - Tales Along This Road

Korpiklaani - Tales Along This Road

Label : Napalm Records | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Dit is de perfecte muziek om de winterdepressie uit je stramme ledematen te laten verdwijnen. Diegenen die ooit een Korpiklaani concert meemaakten, weten dat dit hossen van begin tot einde is op de aanstekelijke hoempa metal van deze Finse band. 'Voice Of Wilderness' heeft vele deuren naar succes geopend voor de band en met deze opvolger 'Tales Along This Road' zal dit succes zich moeiteloos nog uitbreiden als een lopend vuurtje. Want dit nieuwe album is meer folk, meer metal, de band kwam er zelf niet uit, maar het staat als een paal boven water dat het een megaknaller is!

Sinds 'Voice Of Wilderness' vonden er enkele wijzigingen plaats in de clan. Accordeonist Juho werd een vast lid (gelukkig maar, want zijn instrument is heel karakteristiek voor het Korpiklaani geluid), bassist Arto moest in dienst en werd vervangen door een jeugdvriend van Jonne, luisterend naar de naam Jarkko en Ali en Honka verlieten de band. Dit bracht geen enkele verandering teweeg want het is immers ex Shaman hoofdman Jonne Jrvel die alle nummers schrijft, waarvan er ditmaal nog meer in de (Oud) Finse taal geschreven zijn. En het is vooral zijn stem en gitaar, de viool en een hele reeks andere instrumenten die Hittavainen bespeelt en de bijdrage van de accordeon die de feestelijke muziek van Korpiklaani zo authentiek maakt.

Het album gaat in een flinke vaart van start met een drietal nummers waar je onmogelijk bij stil kunt blijven zitten. Het opzwepende 'Happy Little Boozer' duidt hierbij al aan dat er gefeest gaat worden. In 'Tuli Kokko' is er plaats voor een meer weemoedig temperament. Mondharp, fluit en viool creren een prachtige folk atmosfeer alsof deze melodie gemaakt is om met een kudde schapen doorheen een onherbergzaam, maar heel overweldigende bergstreek te trekken. Gitaren en hoekige riffs vallen in, maar het melancholieke timbre blijft behouden in dit mid tempo nummer. Het instrumentale 'Spring Dance' is terug speels en uitgelaten, om dan een hoogtepunt te bereiken in het pakkende 'Under The Sun' wiens aanstekelijke melodie al weken in mijn hoofd ronddwaalt en er niet meer uit te krijgen is. Let op dat prachtige mandoline geluid! Tezamen met 'Korpiklaani' zelf is dit het nummer dat vast en zeker het nieuwe strijdlied van de band wordt, dat uitzinnig meegebruld zal worden bij elk concert. Het voortjagende 'Rise' is een dans en drinklied met een vooraanstaande plaats voor accordeon. En de twee laatste nummers blinken weer uit in hakkende riffs en harde gitaren, zodat 'Tales Along This Road' inderdaad meer folk n meer metal is. Gewoon nog meer en beter dan 'Voice Of Wilderness'. Laat de bierpullen maar aanrukken!

<< vorige volgende >>