Moonspell - Memorial

Moonspell - Memorial

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : De zonnecyclus behelst twaalf jaar, waarna de protuberansen hoogtij vieren en hun verschroeiende uitwasemingen op aarde reflecteren in verstoring van het elektromagnetisch veld en minder zonnige zomers. De maancyclus is iets totaal anders, maar nu ik mijn favoriete Portugese band even beschouw, ga ik daar aan twijfelen. Moonspell keert namelijk na twaalf jaar terug naar de basis. De vorige cd 'The Antidote' vertoonde weliswaar al tekenen in die richting, maar met 'Memorial' kunnen we met de hand op het hart stellen dat de populairste metal band van Portugal teruggekeerd is naar de oorspronkelijke doelstellingen. Gedaan met experimenteren, maar terug naar die heerlijke jaren negentig.

Dit vertaalt zich in een terugkeer naar Waldemar Sorychta's studio in Hagen (Duitsland) om het volledige album op te nemen. En dit resulteert in de ronduit overweldigende ruwe gezangen van Fernando Ribeiro. Man, jaren geleden dat ik hem zo tekeer hoorde gaan! Het heeft zijn weerslag op de totaliteit van de composities en hun uitvoering op 'Memorial', want deze vier rasmuzikanten laten zich op Moonspell's zevende studio album volledig gaan.

Na een intro om de spanning op te drijven terwijl het doek opengaat, is 'Finisterra' een keihard nummer met een vanouds schreeuwende Fernando en duizelingwekkende wervelende gitaren. Het is meteen ook de single van het album waar een video clip voor gemaakt is. "Alive at the End of the World, zingt Fernando, waarbij je de wind op de kaap doorheen de ravenzwarte haren van de mannen ziet waaien. Geen gedonder zonder dramatische orkestrale arrangementen en een korte verpozing met duistere zang echter. Dit gaat naadloos over in 'Memento Mori' want voor we het weten is er 'Sons Of Earth' met een razendsnelle, emotionele gitaarsolo. De band weet zijn clair obscuur dus nog steeds perfect te doseren, al dient gezegd dat ook de volgende tracks overwegend massief, overweldigend en hard zijn. In 'At The Image Of Pain' is een verrassende vocale bijdrage van Big Boss van de Tsjechische band Root. Het is pas vanaf 'Sanguine' dat Fernando ook zijn zachtere (zelfs fluister-)stem bovenhaalt, een nummer met bijzonder meeslepende passages trouwens. 'Proliferation' is iets heel anders. Ongemakkelijke filmische sfeer en apocalyptische gezangen die nog even doorgaan in het furieuze 'Once Is Was Ours!' dat een volgend hoogtepunt vormt op deze memorabele cd. Wat een kracht gaat hiervan uit! Verstilde pracht breekt aan in 'Mare Nostrum' waar sierlijke semi-akoestische gitaarklanken vergezelt worden van de zeewind die de gelaatstrekken van deze muzikanten voor eeuwig in de rotsen uithouwt. 'Luna' is wat men het meest gotische nummer van het album zou kunnen noemen met enige Type O'Negative trekjes en vrouwelijke achtergrondzang. 'Best Forgotten' mondt uit in de oceaan met geluiden van walvissen en een atmosferisch, experimenteel karakter.

Dat Moonspell enorm genspireerd was blijkt ook uit de tijdsduur van n uur. Geen moment verslapt de aandacht en we kunnen zonder twijfel juichen dat dit de knaller is die na 'Irreligious' nog ergens in hun onderbewustzijn woedde. Moonspell is altijd een unieke band geweest en bewijst dit op een overrompelende manier met 'Memorial'. Top klasse!

<< vorige volgende >>