Satyricon - Now, Diabolical

Satyricon - Now, Diabolical

Label : Roadrunner Records | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Roel de Haan : Satyricon: een groep door velen beschouwt als n van de meest invloedrijke black metal bands in de geschiedenis. Met hun uitstekende en originele muziek schudde ze de scene op met elk album dat ze uitbrachten. 'Now, Diabolical', hun zesde cd tot nu toe zal waarschijnlijk hetzelfde doen als de vijf voorgaande albums.

De draad oppakkende waar 'Volcano' ophield maakte Satyricon hun meest gecondenseerde en compacte nummers ooit. Alsof ze geschreven zijn om jouw aandacht vast te houden tegen elke prijs, op straffe des doods. Dit effect wordt bereikt door de manier waarop de nummers zijn gearrangeerd. Voor deze keer koos hoofdpersoon Satyr ervoor om een specifiek kader te gebruiken in plaats van het simpelweg riffs aan elkaar plakken. De benadering is vergelijkbaar met het maken van een blauwdruk alvorens het eigenlijke schrijven, met daarin een aantal riffs die aangewezen worden de kern te vormen. Op basis deze riffs wordt een nummer opgebouwd. Het resultaat is beangstigend. Niet alleen zijn de nummers allemaal verschillend maar men krijgt het gevoel dat ze op geen enkele andere wijze gecomponeerd konden worden. Alsof ze zo moesten zijn. Waren ze anders, dan waarschijnlijk ook zwakker. In dit licht is het verbazend te bemerken dat de arrangementen vrij simpel blijken te zijn.

'Now, Diabolical' bevat nog steeds de voor Satyr zo kenmerkende verwrongen riffs welke tegelijkertijd zowel duister melodieus als koud als de toendravorst zijn en dit beseffende zal op de ogen van iedere black metal fan een duistere glans teweeg moeten brengen. Er zijn ook een aantal nieuwe elementen in hun muziek te vinden. Bijvoorbeeld het hoorngeschal wat toegevoegd is aan een aantal tracks, in het bijzonder in de nummers 'To The Mountains' en 'A New Enemy'. Buiten dit element treffen we zeer emotionele, niet vervormde, elektrische gitaar stukken aan die erg aan (durf ik het te zeggen?) Chris Isaak's 'Wicked Game' doen denken, natuurlijk vele malen duisterder. Satyr's raspende vocalen zijn even gemeen en vitriolisch als ze altijd geweest zijn, wellicht wat beter te verstaan en Frost's drumwerk is (vergeleken met zijn werk op 'Volcano') vloeiender, als gevolg van de toename in het gebruik van de cimbalen, zo de drijfkracht vormend achter dit werk van chirurgische precisie. De perfectionist die Satyr is vind niet alleen zijn uitwerking in de muziek maar ook in de productie. Deze werkelijk kristalhelder, met een perfect uitgebalanceerde mix (door Mike Frasier; Metallica) zonder verlies van karakter en ruwheid wat er voor zorgt dat de nummers de luisteraar onverdund en met volledige kracht bereiken.

Wederom is Satyricon er in geslaagd een meesterwerk te maken dat ongetwijfeld de scene nog een paar jaar levend houdt. Ten overvloede: als black metal enthousiast heb je dit nodig. Men zou kunnen zeggen dat dit Satyricon's poging is tot perfectie en wederom komt men angstig dichtbij. Black metal is hierna niet meer hetzelfde, zoals gebruikelijk.

<< vorige volgende >>