The Gathering - Home

The Gathering - Home

Label : Psychonaut Records | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Winston : Nummer negen alweer van deze succesvolle, niet in een hokje te zetten band. Een prachtige eigenschap die je als collectief kunt bezitten, de één vindt het prog rock, de ander alternative en weer een ander haalt nog steeds de gothic metal term van stal. Ik kies voor het eerste omdat de band zelf trouw blijft aan het progressieve element; blijven ontwikkelen. In dit geval zelfs noodgedwongen want voor het eerst op een studioalbum te horen is bassiste Marjolein Kooijman. Die twee gegevens leken interessant genoeg om te kijken wat het deze keer heeft opgeleverd, het vorige album 'Souvenirs' vond en vind ik helemaal top. Misschien dat juist dat album mijn verwachtingen iets te hoog deden oplaaien?

Album opener 'Shortest Day' kende ik al van een internetsite en daar was ik niet echt van onder de indruk. En tijdens de 'A Sound Relief' DVD opname concerten die The Gathering deed in Paradiso in Amsterdam speelden ze al het nummer 'Alone' en ik weet nog dat ik dat toen een beetje tegen vond vallen. Het new age achtige middenstukje is weliswaar mooi maar als geheel kan het me (nog?) niet bekoren. Nou zijn de albums van The Gathering wel echte 'luister en groei' platen dus is de tijd tussen oordeel vormen en recensie inleveren wellicht aan de (te) korte kant. Want de eerste indrukken blijven hetzelfde; wat teleurstellend dus, ik had een sterkere plaat verwacht. De beloofde "meer gitaar” richting die de band op zou gaan wordt naar mijn smaak niet echt waar gemaakt, Rene Rutten leeft zich weliswaar uit door weer allerlei effecten te gebruiken maar het komt niet echt naar de voorgrond. 'How To Measure A Planet' producer Attie Bauw heeft de productie gedaan en al klinkt het album als een klok met veel diepe lagen mis ik een beetje meer power. Natuurlijk betovert Anneke van Giersbergen nog steeds met haar stem, ze blijft een absoluut talent, maar de aaaahahaaa's en ohohoooho's die ze tussen de coupletten en refreinen heen zingt beginnen me te irriteren eerlijk gezegd, het wordt te vaak gedaan. 'The Quiet One' bestaat er zelfs helemaal uit qua zang. Hetzelfde geldt ook voor het doorvoeren van de samples en geluidseffecten, wat het effectrijke niemandalletje 'Fatigue' bijvoorbeeld moet toevoegen weet ik niet maar misschien valt dat kwartje nog. Enkele juweeltjes zijn er toch wel te bespeuren zoals 'In Between', 'A Noise Severe', het prachtige rustpuntje 'Forgotten' (dat in een reprise het album afsluit) en het vlottere 'Your Troubles Are Over'. Toch mis ik echte stampers ter afwisseling, dat The Gathering die nog wel kan maken weet ik, misschien komt het de volgende keer weer eens van.

Het gaat me wel wat aan het hart maar The Gathering scoort met 'Home' bij mij voor het eerst onder een 80. Of de tijd de mening gaat bijstellen hoop ik van harte, de jaarlijst zal het straks uitwijzen. Gelukkig is 2006 voor de band al wel succesvol want de band won een Edison voor de beste DVD van 2005. Dat is ze zeker gegund want het blijft een band om trots op te zijn, dat is zeker.

<< vorige volgende >>