Evergrey - Monday Morning Apocalypse

Evergrey - Monday Morning Apocalypse

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : "Tell me why
I dont't like Mondays
I want to shoot
The whole day down.

De maandagmorgenblues zit diep ingesleten in de muziekgeschiedenis. Na een heftig weekend van shag, drugs & rock 'n' roll is de eerste werkdag van de week voer voor inspiratie. Enkele tijdloze maandagkaters zijn bijvoorbeeld 'Monday Morning Blues' (Mississippi John Hurt), 'Manic Monday' (The Bangles/Prince), 'Blue Monday' (Fats Domino), 'Stormy Monday' (T-Bone Walker en Jan en Alleman) en natuurlijk Ome Bob met zijn Ratten. In dit illustere rijtje van maandaghaters kan nu ook Evergrey gevoegd worden, die met de titel er nog eens een extra chagrijnig schepje bovenop doen. Een Apocalyps zelfs, toe maar! Gezien de gehavende personages op de hoes zijn ze duidelijk niet zonder kleerscheuren het weekend doorgekomen.

Maar in tegenstelling tot de lekker bekkende albumtitel en de gesuggereerde kommer en kwel, valt deze in muzikaal opzicht ernstig mee. Dit album is veruit het meest puntige, compacte en songgerichte album van Evergrey. Het progressieve karakter van de band is nog wat verder naar achter gedrukt ten faveure van de meer traditionele songopbouw, en de emotionele lading van voorganger 'The Inner Wish' heeft plaats moeten maken voor weer wat meer power en rechttoe rechtaan heavy metal. Al zorgt de zieltogende stem van Tom Englund immer voor een flinke lading passie in Evergrey's donker gestemde, melodieuze metal.

Het album heeft voor de nodige controverse gezorgd, zelfs al voordat berhaupt het album uitkwam, want voor het eerst in het bestaan van Evergrey hebben ze gekozen om de productie uit handen te geven. Boeie, zou je zeggen, maar niemand minder dan Sanken Sandquist en Stefan Glaumann waren de gelukkigen. Nou zei mij deze namen ook niet veel, maar hun CV is niet alleen gevuld met namen als Bon Jovi, Def Leppard en Rammstein, maar ook nog eens met Eagle Eye Cherry, Westlife en ja, zelfs Britney! Fans zullen begrijpelijk argwanend dit hebben gadegeslagen, maar het resultaat is een helder, krachtig klinkend product, dat evengoed ruimte laat voor Evergrey's donkere ondertonen. Dit resulteert in een aantal erg sterke songs als het venijnig doorbeukende 'Obedience', de coole riffs van 'At Loss For Words' en de prachtig gevoelige pianosonate 'Till Dagmar'. Tom's eega Carina zingt ook weer een paar lijntjes mee (o.a. in de episch aandoende 'Still In The Water') en de ballad 'Closure' sluit het album weergaloos gevoelig.

Helaas zijn niet alle nummers zijn even geslaagd (zoals het zeurende 'Lost' en de standaard klinkende 'In Remembrance' en 'The Dark I Walk You Through') en tevens snap ik niet waarom Tom's geweldige stem soms door een vervormer is gehaald. Daarbij mis ik een beetje het progressieve karakter, al zijn daar wel een aantal sterke heavy metalsongs voor in de plaats gekomen. Ik denk dat het jaren van zaaien nu eindelijk plaats zal maken voor een tijd van oogsten. Ook al geef ik zelf de voorkeur aan albums als 'Solitude, Dominance, Tragedy'(1999), ik gun Evergrey desondanks de dreigende doorbraak van harte. Mondays suck, but Friday's paycheck day: Hopelijk nu ook voor Evergrey.

<< vorige volgende >>