Tyr - Eric The Red

Tyr - Eric The Red

Label : Napalm Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Re-release

Vera : Tyr bestookt de wereld met viking metal vanuit de Faerer eilanden, een eilandengroep in de Atlantische oceaan tussen IJsland, Noorwegen en Schotland. Deze tot de verbeelding sprekende locatie wordt helemaal tastbaar in de herosch gezongen hymnen die het midden houden tussen drinkliederen en heavy metal. 'Eric The Red' is trouwens een heruitgave van een album dat in 2003 werd uitgebracht door Tutl Records en in die hoedanigheid werd de plaat ook reeds besproken door collega Frank in oktober 2004.

Die eerste oplage was succesvol in de Noordelijke omringende landen, maar nu Napalm Records de band getekend heeft - ook voor meerdere toekomstige albums - kan dit wel eens het begin van wijdverspreid succes zijn voor de vier sympathieke barden uit dat door de oceaan omringd gebied. Het album werd van prachtig nieuw artwork voorzien, er werden twee bonustracks toegevoegd 'God Of War' en 'Hail To The Hammer', alsook de video clips van 'Regin Smidur' en 'Hail To The Hammer'.

Zanger/gitarist Heri Joensen heeft een heldere stem waar ie vrij plechtig en sterk articulerend zijn folk strofen in vertolkt, sterker nog zijn de folkloristische mannelijke zangkoren die de strijdlustige teksten declameren, die allen handelen over de tijd dat de vaderlandse bodem nog niet gekerstend was. Een groot respect voor deze aloude goden en rites spreekt uit alle nummers. Sommigen van hen zijn in de moedertaal gezongen. Daarvan was 'Regin Smidur' mijn eerste kennismaking en ik ging meteen voor de bijl. Een erg sferisch intro met fluit en donker tromgeroffel, weemoedige folk zang in een vreemde taal en een hartverscheurende gitaarsolo. Schuimende bierpullen zie je alvast wazig aan je voorbijgaan bij deze victorieuze gezangen! Even later heeft de Ierse cover/traditional 'The Wild Rover' dezelfde mentaliteit. Denk aan een Ierse pub. Een andere sterke troef van dit album is het gitaarwerk van het duo Joensen/Skibenaes. Er gaat geen nummer voorbij of ik spits wel eens mijn oren door de welluidende loopjes die ze uit hun instrument toveren.

Al moet je voor dit album een absoluut liefhebber van metal met folk zijn, afwisseling is er genoeg. Zo horen we het ruisen van de natuurkrachten in de atmosferische geluiden aan het begin van 'Styrisvolurin' en zou ik de ingewikkelde patronen in 'Rainbow Warrior' en 'Alive' vrijuit progressieve metal durven noemen. Is er dan niets aan te merken op dit album? Weinig. Je moet natuurlijk van de zang houden (er komt geen rauwere zang aan te pas in de solopartijen en hierin verschilt de band van genregenoten als Ensiferum of Moonsorrow) en in de ritmiek zit volgens mij ook alles nog niet snor. Tyr heeft nog niet de superieure kwaliteit van de sterkste vertegenwoordigers van het genre, maar ze hebben alvast een leuke start gemaakt. Ik hoop dat hun opvolger inmiddels bijna klaar is (voorzien voor september release) en kijk er alvast naar uit.

<< vorige volgende >>