Satyrian - Eternitas

Satyrian - Eternitas

Label : Lion Music | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : De gemene deler van Satyrian en The Bloodline (wiens album 'Where Lost Souls Dwell' ik eveneens besprak deze maand) is Roman Schönsee. Plots duikt deze ex Pyogenesis bassist op in meerdere werkstukken. Wanneer we The Bloodline met enige fantasie meer underground zouden kunnen noemen (met andere woorden minder trend gericht), dan beantwoordt 'Eternitas' van Satyrian aan alle voorwaarden die een moderne gothic plaat met veel vrouwenzang moet hebben, maar vreemd genoeg maakt dat het geheel minder authentiek. Anderzijds is dit misschien juist een plaat die het goed gaat doen qua succes, gewoon omdat ze veilig inspeelt op een succesvol genre zonder al te diep te gaan.

Het ontstaan van Satyrian is een leuk verhaal dat start in 2002. Op het einde van dat jaar gaan drie muzikanten, toen nog onder de naam Danse Macabre, de Spacelab Studio in om drums, bas, orkestratie en gitaren van dit album op te nemen. Het betreft hier drummer Merijn Mol, bassist Milos Marisevic en componist/gitarist van dit hele project Jan 'Örkki' Yrlund. Zijn naam is of was verbonden met een hele reeks bands: Danse Macabre, Ancient Rites, Lacrimosa, Prestige, Imperia, Angel, Delain. Ik zie 'Eternitas' als zijn baby. Piano en enkele cleane vocalen werden gedaan door producer Oliver Philipps (Everon). Als gastzangeressen werden Kemi Vita (The Dreamside en een prachtige vertolking op 'Where Lost Souls Dwell' van The Bloodline) en Judith 'Ciara' Stüber aangetrokken. De bezetting werd compleet toen Roman Schönsee instemde om de 'beast(l)y' vocalen te doen. Het is in deze bezetting dat de band als vuurproef een aantal concerten in Finland deed en in Lapland ook maar meteen een videoclip opnam.

Dit alles loopt zo lekker dat allen de band vervoegen als vast lid. Vervolgens wordt er hard gewerkt in de Spacelab studio en in juni 2004 is men klaar met de opnamen. De band wordt Satyrian gedoopt en tekent een nieuwe deal met Lion Music. Op 24 maart 2006 kan de wereld eindelijk kennismaken met de vruchten van deze langdurige samenwerking. Wanneer we even de vergelijking met The Bloodline doortrekken, is dit een album waar de vrouwelijke vocalen wel de hoofdmoot uitmaken en de deels ruwe, hese zang van Roman de accenten legt. Bepalend voor het geluid is verder de piekfijn uitgewerkte orkestratie. Anderzijds ligt het tempo ook hoger en een nummer als 'The Dark Gift' is een stamper die we een hit in electro wave land kunnen noemen. Denk aan de dansbare nummers van Sisters Of Mercy. Het romantische en wulps gezongen 'Sacred Lies' kon dan weer zo van een Imperia album komen, en dat is niet eens zo gek als je weet dat Jan Yrlund ook daar verantwoordelijk is voor een groot deel van de muziek. Verrassend is het folky en door Oliver Philipps gezongen 'Bridge Of Death' dat weer een andere kant van de band toont. In hardere nummers als 'Invictus' en 'Fall From Grace' zou men kunnen denken aan Crematory als die een zangeres zouden inlijven naast de ruwere mannenzang. Enige donkere geheimzinnigheid is dan weer te vinden in 'Feel The Rush' (met fluisterstemmen) en afsluiter 'Ewigkeit'. Al bij al dus zeker geen slecht album, maar om echt diep te beroeren blijft men teveel aan de oppervlakte.

<< vorige volgende >>