Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Khoma - The Second Wave

Khoma - The Second Wave

Label : CNR | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Vera : Al dagen is deze tweede golf van Khoma's betoverende klanken niet uit mijn speler weg te branden. En dan te bedenken dat dit eigenlijk een los-vast project is van enkele Zweedse muzikanten (uit Umea) die al samen musiceren sinds ze op het college zaten. Maar Khoma gaat ook gebukt onder de drukke agenda van de activiteiten in andere bands. Hier treffen we muzikanten aan van Cult Of Luna, The Perishers en The Deportees. Na een vliegende start waarbij hun debuut 'Tsunami' tot tweemaal toe heel vlug uitverkocht was, ging men rond de tafel zitten en besloot dat Khoma bestaat uit de kern van drie man: zanger Jan Jämte, gitarist Johannes Persson en Fredrik Kihlberg (gitaar, piano), aangevuld door een aantal wisselende bandleden. Het leverde een bezetting op die schrijft, oefent en de muziek opneemt en een andere bezetting voor de live presentatie. Dit past ook in het ideaal van totale muzikale vrijheid dat de band wilt behouden en ook daadwerkelijk etaleert.

Ruw, emotioneel en intens zijn al enige adjectieven die van toepassing zijn op 'The Second Wave'. Hun noise verleden is te horen in de zwaar overstuurde gitaarmuren. Hypnotisch en psychedelisch gaan ze inwerken op je centrale zenuwstelsel, sterk getemperd door de lang aangehouden noten van weemoedige solopartijen. Nieuwe elementen op dit tweede album zijn cello en piano. De zang is helder en ietwat klaaglijk (ik vernoem ook even Radiohead en Muse), emotioneel en expressief.

Khoma heeft een alternatief en indie karakter, eerder dan een metal attitude. Zullen we het slow core noemen? Want een band als Low is het eerste waar ik aan denk wanneer 'The Guillotine' uit de speakers knalt. Dit nummer brengt de donkere kunst van Echo and the Bunnymen in een nummer als 'Killing Moon' weer tot leven. Een cello vermeerdert de artistieke waarde. The Sound, U2,… het zijn alleszins geen metal bands die bij me opkomen om jullie enige leidraad te geven. 'Stop Making Speeches' met zijn stuwende ritmes en sierlijke gitaarlijnen heeft eveneens zo'n donker timbre dat hier dan weer enige Dead Soul Tribe allures ambieert. Algemeen zijn het vooral de invallende gitaren en de zweverige zang die helpen om het totaalbeeld te verkrijgen. Hoog verheven boven de aardse beslommeringen wordt er naar een climax toegewerkt in 'Medea' - de eerste single die het hardere 'Through Walls' als keerzijde heeft - om weer te eindigen met prachtige gitaarlijnen.

Piano brengt ons bij de meer ingetogen nummers. De afwachtende houding in 'Hyenas' leidt ons eens te meer naar uitwaaierende gitaarsolo's die een lust voor het oor zijn. De laidback sfeer en de klaaglijke zang zijn dingen waar je moet van houden, maar de band weet in elk nummer een spanningsveld te creëren dat je helemaal bij de les houdt. Dit is muziek die elk genre ontstijgt door haar intensiviteit en eerlijkheid. Gemaakt om van te genieten en niet om te scoren.

<< vorige volgende >>