Amorphis - Eclipse

Amorphis - Eclipse

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Amorphis is n van de Scandinavische bands die begin jaren negentig startten en album na album de fans bleven verrassen. Hun 'Tales Of The Thousand Lakes' zal altijd een klassieker in het death metal genre blijven. Daarna ging de Finse band meer experimenteren met folk en gothic, de muziek werd alsmaar zachter en roeide driftig peddelend weg van de oorspronkelijke death metal stijl.

Persoonlijk horen albums als 'Elegy' en 'Tuonela' ook tot mijn favorieten en had ik allerminst moeite met het verkennen van nieuwe muzikale horizonten. Maar heus niet alle fans van het eerste uur denken daar zo over. Het vorige studio album 'Far From The Sun' (2003) ging zelfs helemaal de kant op van wat men onder progressieve rock verstaat en een niet te verwaarlozen rol van saxofoon en hammond orgel maakten ons duidelijk dat Amorphis een begaafde band is, maar was dit nog metal? Geen zinnig mens kon daar nog ronduit bevestigend op antwoorden.

Maar begin 2006 slaat Amorphis terug. En hoe! Metal fans, even terug uw aandacht alsjeblief. Met een nieuwe zanger (en grunts!), een nieuwe platenfirma (Nuclear Blast in plaats van Virgin, dit zegt misschien al genoeg), en een stevig nieuw album 'Eclipse' met tien uitstekende songs. Hebben ze het roer dan bruusk terug omgegooid? Neen, dat ook niet. Nieuwe zanger Tomi Joutsen (Sinishtra) gooit er geregeld een lekker grunt tegenaan, maar maakt tevens een beste beurt met zijn heldere vocalen. In nummers als 'House Of Sleep' en 'Empty Opening' horen we de aangename melancholie die eigen is aan Finse gothic bands. Hierdoor mogen we zeker niet denken dat we Amorphis gemakkelijkheids halve in het rijtje van Him en dergelijke bands kunnen plaatsen. Dat zou een totaal verkeerd beeld van 'Eclipse' geven. Want er is heel wat meer dan goed gezongen weemoed.

Bij het intro van 'Two Moons' zijn de wervelende toetsen even verwant aan 'n Dream Theater, maar dan neemt men een totaal andere wending en blijkt de band bijzonder heavy van start te gaan op dit album. Metal is back! Met grunts, ja. Bij de heldere vocalen doet men nu eens aan Green Carnation, dan weer aan Nick Holmes (Paradise Lost) denken. De zang is zo verscheiden dat je zou gaan denken dat ze ineens twee vocalisten aangeworven hebben of dat gitarist Tomi terug vocaal van zich laat horen. Zeker in de dynamische koortjes van 'Same Flesh'. Dit album bevat zowat alle elementen die Amorphis ooit gekenmerkt hebben, met het prachtige frisse gitaarspel van oerlid Tomi Koivusaari en de kristalheldere pianoklanken van Santeri Kallio voorop. Luister maar eens naar 'Under A Soil And Black Stone' waar de band in topvorm is. De folk invloeden komen het meest aan de oppervlakte in het begin van 'Brother Moon', maar daar staan een aantal stevige nummers tegenover zoals 'Perkele' (The God Of Fire). De eerste uitgave is een beperkte oplage als digipack met de bonus track 'Stone Woman'. Ik heb het gevoel dat Amorphis op dit 'Eclipse' een perfecte manier gevonden heeft om optimaal in muziek uit te drukken waar het allemaal om draait daar in hun oefenruimte in het land van de duizend meren. Dit maakt van 'Eclipse' een vette aanrader!

<< vorige volgende >>