The Tangent - A Place In The Queue

The Tangent - A Place In The Queue

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Winston : Zoals de klassieke prog bands als Genesis, Yes en King Crimson in de loop der jaren broeikassen bleken voor andere zijprojecten, de een meer succesvol dan de ander, zo fungeert de Zweedse band The Flower Kings heden te dagen eigenlijk ook. De lijst van solo en zijprojecten groeit gestaag door en een van de eerste releases in 2006 van dat 'kamp' is het derde album van The Tangent. Roine Stolt, de Flower King himself, heeft inmiddels de band verlaten om zich meer op andere aktiviteiten maar zijn opvolger is dan weer Krister Jonsson, gitarist van Karmakanic, weer een andere band van The Flower Kings bassist Jonas Reingold, die ook in The Tangent zit dus. Snap je wat ik bedoel?

De stijl van prog is zeer verwant aan die van The Flower Kings, alleen heerst er een meer klassieke symfonische sfeer wat voor veel liefhebbers zeer interessant is. De jazzy passages zoals in het twintig minuten durende openingsnummer 'In Earnest' geven The Tangent een bijna nonchalante smaak maar dan neemt de band weer een spurt met prachtige melodieus en complex spel. Het gebruik van saxofoon, fluit en klarinet biedt een apart hoorgenot maar het past heel goed. Naast genoemd nummer staan er nog vijf nummers op 'A Place In The Queue' en men blijft dezelfde weg volgen; soms heel rustig en relaxed, soms geweldig virtuoos en fel. Leuk is het nummer 'Lost In London' waarin de hoofdpersoon door London wandelt en vertelt hoe hij op zoek gaat om het te gaan maken. Vooral toetsenist Andy Tillson speelt een hoofdrol met zijn uitgebreide toetsenparade maar nergens klinkt het overdreven of opgedrongen. Apart is: 'The Sun In My Eyes' wat eigenlijk gewoon progdisco is! Dát heeft bij mijn weten nog nooit iemand gedaan! Geweldig! Een tekstregel uit dat nummer: "…or get my head kicked in for liking Yes, instead of Suzi Quatro or The Rubettes”. Een soort lijflied voor alle 'nooit begrepen door hun omgeving' progfans. Humor in prog kan dus wel! Ik hou ervan, The Tangent bewijst ook zonder Roine Stolt fabuleuze muziek te kunnen maken, ze voelen ook meer vrijheid, zoals in de bio grappig vermeld wordt. 'The Sun In My Eyes' bewijst dat zeker, wat een briljant nummer. De afsluiter van dik 25 minuten heb ik dan nog niet eens genoemd, het titelnummer van de plaat zet alle elementen van The Tangent nog eens goed op een rij.

En dus is de eerste nominatie voor de 2006 jaarlijst bij deze bekend. Het lijkt vroeg maar aangezien de weken voorbij vliegen kan ik maar beter voorbereid zijn.

<< vorige volgende >>