Ewigkeit - Conspiritus

Ewigkeit - Conspiritus

Label : Earache | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Wat is de overeenkomst tussen ex-rokers en voormalige black metal zangers? Behalve dat ze beiden zwarte longen hebben overgehouden van hun oude kwaal, zijn het vaak ook degene die het meest afgeven op hun oude gewoonte. Net als ex-rokers in de antirooklobby zijn ook de bekeerde pandaberen fanatiek anti-black metal, of houden het liefst hun verleden zo goed als mogelijk verborgen. Manes, Ulver, Solefald, Ephel Duath, Arcturus: niet echt de bands waar je vandaag de dag nog gezellig nihilistisch kunt keuvelen over black metal en aanverwante ritueeltjes. "Dat was toen, dit is nu. Toen al dan niet onbezonnen jeugdzondes, nu is het drevolueren, zelfontplooiing, intellectualisme en muzikale grenzen verleggen. Zo ook met Ewigkeit uit nee, niet Duitsland, maar Engeland.

'Conspiritus' is reeds het vijfde album van de zonderlinge eenmansformatie uit Brighton, Sussex. Voorganger'Radio Ixtlan' was nog een muzikaal fascinerend allegaartje waar je ook nog toefjes van zijn black metal verleden in kon ontwaren, maar de hybride, sferische metal op zijn nieuwe album is gespeend van alles wat naar death, black en gothic riekt. Er is nog wel een licht industrile ondertoon te bespeuren, maar verder is de veelal mid-tempo en nevelige, wat mysterieuze sfeer op de plaat ongetwijfeld behoorlijk benvloed door Pink Floyd (luister maar eens naar het prachtig dromerige tweede gedeelte van 'Far Away From Heaven'), ook al klinkt het album niet wezenlijk met pretenties om in de voetsporen te willen kruipen van zijn grote psychedelische symfomeester. De nummers zijn vergeleken met zijn voorganger wel een stuk rechtlijniger en song-gerichter geworden. Het zijn bijna compacte rocksongs geworden, weliswaar met behoorlijke ladingen synths'n'samples dat qua geluid me opvallend genoeg sterk deed denken aan het Griekse Dol Ammad. Het is enerzijds pakkend geschreven (zoals het kekke Prodigy-sampletje in 'The Thought Police') maar anderzijds heeft het ook iets ongrijpbaars. Twijfelgeval is de zang van Mr. Fog, dat weliswaar netjes is, maar niet opmerkelijk. Met het afsluitende titelnummer horen we zowaar een onvervalste folkinvloed la Steeleye Span met dansbare elektrobeats en metalen gitaren. Het is weer een mooi album geworden, waarbij het eclectische verrassingselement van weleer is vervangen door een coherente, compact geschreven collectie van licht zweverige metal nummers dat zelfs liefhebbers van Katatonia en Porcupine Tree zouden kunnen aanspreken.

<< vorige volgende >>