Linear Sphere - Reality Dysfunction

Linear Sphere - Reality Dysfunction

Label : Hardebaran | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Iedereen kent natuurlijk Annihilator's 'Alice In Hell'. En als je het niet kent: houd je dan niet van muziek? In het refrein zingt Randy Rampage met zo'n giftige knauw lison (en vervolgt met " hell, your mind begins to fold); het is een heel klein, maar zeer kenmerkend stukje uit deze classic. Dat klinkt vijftien jaar later nog steeds geinig. Maar wat nu als je een zanger hebt dat bijna constant met zo'n knagende, afgeknepen knauw zingt? Dat werkt niet eens meer op de zenuwen, maar is ronduit een zwaktebod, laat staan dat het nog steeds geinig zou kunnen zijn. Laat het dan net verdomde jammer zijn dat hij is ingelijfd in de meest getalenteerde Londense band sinds lange tijd en misschien wel de meest technisch onderlegde band van heel Groot-Brittanni.

De band luistert naar de naam Linear Sphere en speelt een verbluffend staaltje technische metal waar je bang van wordt. Ritmisch en sferisch s de band zwaar benvloed door Meshuggah, luister maar eens naar 'Father Pyramid' waar je zou zweren dat het de Zweedse band betreft. Al is het geluid van Linear Sphere wel opener, minder dichtgeplamuurd en zitten er tevens meer fusionelementen in, vooral in het ultralange en uit vier delen bestaande slotnummer 'From Space To Time' (25'08). Productioneel is het geen meesterwerk en klinken sommige instrumenten in sommige stukken wat onduidelijk en niet zo dynamisch als het had moeten zijn. Qua opbouw en sommige melodische stukken speelt ook Dream Theater in hun achterhoofden mee. Daarbij zorgen ze regelmatig voor aparte geluiden en vreemde effecten, zoals het zoemende, vervormde gitaargeluid in het lange openingsnummer Reversal (10'38) dat klinkt als geprepareerde elektrische piano dat blijft hangen (nee, dat kan inderdaad niet).

Daarmee is dit wel een typische musicians band: deze akkoordenkrachtpatsers hebben de nodige Universitaire graden verdiend en willen dat maar al te graag etaleren. Net als bij Meshuggah gaat dat ten koste van de warmte van de composities: het zijn klinische exercities. Bij gebrek aan pakkende hooks, aanwezige grooves en aansprekende riffs wordt er ter compensatie met complexe maatsoorten gestrooid. Al is deze band mede door de fusionelementen zeker minder Spartaans dan Meshuggah en begint 'Life Of Gear' plots in melancholische, semi-akoestische stijl waar de Opeth-invloeden ongegeneerd driedubbeldik vanaf druipen.

Het grootste struikelblok blijft evenwel de oorspronkelijk Hollandse Limburger Jos Geron (al woont hij al een generatielang in Londen) die op zijn zachtst gezegd een discutabel zangtalent heeft. Hij bezigt een aantal stijlen, waaronder ook weinig opmerkelijke 'clean vocals', maar dwarrelt voornamelijk tussen bovenstaande knauw, wijlen David Wayne (ex-Metal Church) en de voormalige zanger van Zero Hour. Niet de minste namen, maar hun eigenzinnige stijl is geen waarborg voor Geron's kwaliteit. Daarmee hebben ze wel een grote overeenkomst met een van hun inspiratiebronnen, want Dream Theater's discussiepunt is ook altijd de zanger geweest.

Desondanks moeten fans van Meshuggah, Watchtower, Confessor en Textures hun oren maar eens spitsen, want wat de instrumentalisten allemaal uit hun speledingetjes toveren is food for thought tot je er frustrerend gillend gek van wordt. Voor de niet-muzikanten onder ons is het een beetje zoals Linear Sphere's stadsgenoten van Chelsea: ze hebben de beste spelers van het land, maar of dat nou zo'n verfrissend en sprankelend spel oplevert? Ik zou om te beginnen de spits inruilen.

<< vorige volgende >>