System Of A Down - Hypnotize

System Of A Down - Hypnotize

Label : Sony Music Entertainment | Archiveer onder nu metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Als een vliegende tornado dendert System Of A Down uit de startblokken met het ziedende 'Attack', waarin waanzin wordt afgewisseld met pakkende, melodische strofen van aparte zanglijnen. Tussen 1'26 en 1'36 doet de razendsnelle hysterie zelfs niet onder voor de kolkende crusty grindcore van Nasum of Rotten Sound. Driewerf heersch! Zoals beloofd keert SOAD een half jaar na 'Hypnotize' terug op het platenfront en het openingsnummer laat niets te wensen over: wat een furieuze aanval! Ook het tweede nummer 'Dreaming' is een intense brok Seksueel Overdraagbare ADhd: een geniale combinatie episch gezongen zanglijnen met daaronder razend voortjakkerende gitaarriffs, backing vocals en canon-achtige stijlmiddelen. Het album start dus in dezelfde perfecte koers als zijn voorganger.

Het bewust zeikerig klinkend sarcasme van gitarist/tweede zanger Daron Malakian in 'Kill Rock 'n' Roll' verstoort toch lichtjes de euforische roes dat de eerste twee nummers bewerkstelligden. Daron is ook meer dan ooit hoofdverantwoordelijke voor het album: de meeste songteksten en bijna alle muziek komt van zijn hand. Het navolgende titelnummer 'Hypnotize' is de eerste single, en ook al is de combinatie van tribal percussie met hooggestemde, semi-akoestische gitaarakkoordjes halverwege het nummer geniaal pakkend, het nummer is toch minder aanstekelijk en opmerkelijk dan 'B.Y.O.B.', de eerste single van 'Mezmerize'. Ook 'Stealing Society' is een prima song, maar heeft op de glamrock-achtige break niet iets onderscheidends.

Dat geldt in grote lijnen ook voor het tweede gedeelte van het album, dat een aantal songs bevat die op zich allen beresterk zijn, maar waarin wat weinig onderlinge variatie zit. Ze zijn meestens mid-tempo en sferisch, waarin Serj Tankian zich vooral van zijn melodische kant laat zien. Het lijkt bijna een normale rockband te worden, totdat SOAD in 'Vicinity Of Obscenity' zich weer van zijn knotsgekke kant laat zien. Een nummer dat qua melige consumptiesfeer en onzinteksten over banana terracotta terracotta pie erg veel aan Annihilator's 'Kraft Dinner' doet denken.

Zo eindigt dit album weer precies onder de veertig minuten en zit duidelijk minder eclectisch en wat logischer, zelfs wat voorspelbaar, in elkaar. De band heeft minder kolderieke en/of exotische uitstapjes gemaakt. Zo is er (helaas) geen hernieuwde samenwerking van percussievirtuoos Arto Tuncboyaciyan, hun Armeense zielgenoot die al eerder zijn medewerking verleende op 'Toxicity', diezelfde snuitert waarmee Serj zijn intrigerend duoproject 'SerArt' opnam en zelf ook een aantal prachtige avant-garde folk/world fusion platen heeft uitgebracht.

Het tevens als DualDisc verkrijgbare album (CD aan een zijde, DVD met een 'Making Of' op de andere zijde) is in dezelfde stijl als 'Mezmerize' vormgegeven, dus met fascinerend artwork van Darians vader. 'Hypnotize' eindigt daarbij met 'Soldier Side', een nummer dat als intro 'Mezmerize' liet openen en waarmee dit dubbelwerk een afgerond geheel vormt. Tenslotte kan middels een kartonnen flap het album samengevoegd worden met zijn voorganger, zodat het ook fysiek als een dubbelaar gezien kan worden. Het is weliswaar al met al uiteindelijk het iets kleinere broertje van het nagenoeg perfecte 'Mezmerize', als je onderstaande beoordeling ziet dan weet je dat het nauwelijks afbreuk doet aan het torenhoge niveau van dit album an sich, want de pracht en praal van 'Hypnotize' poeiert nog steeds 99% van alle overige releases dit jaar tot onbeduidend gruis.

<< vorige volgende >>