Ephel Duath - Pain Necessary To Know

Ephel Duath - Pain Necessary To Know

Label : Earache | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : "Dillinger Escape Plan voor gevorderden.”

Al in 1968 probeerden de Detroit proto-hardrockers van MC5 een symbiose van hardrock en jazz te bewerkstelligen. Op hun live album 'Ice Pick Slim' (een jaar voor hun 'Kick Out The Jams' revelatie) resulteerde dat in ro(c)kerige jamsessies met een free jazz-atmosfeer. Niet echt waar Ornette Coleman, Cecil Taylor of Sun Ra wakker van zouden liggen, maar zo lang als hardrock bestaat zijn er dus al combinaties met jazz gepoogd. Door de decennia heen zijn er verschillende incarnaties die hardock/metal met jazzinvloeden implementeerden (van Van Der Graaf Generator via Cynic en Sieges Even tot Naked City/Mr. Bungle en Motorpsycho's 'Roadwork Vol.2'), maar sinds 'The Painter's Palette', het baanbrekende tweede album van Ephel Duath, heeft de combinatie (extreme) metal met jazz een nieuwe betekenis gekregen. Het schijnt al not done te zijn om hun stijl te bestempelen als het volgens de professioneel schrijvende pers obligaat klinkende jazzmetal, maar probeer eens een ander naampje voor het beestje te verzinnen dat de lading enigszins dekt. Dus niet zo geforceerd prakkiseren, Ephel Duath maakt gewoon jazzmetal, of beter gezegd: jazzmetal ìs Ephel Duath.

'Pain Necessary To Know' gaat nog verder dan zijn voorganger. Het album klinkt als een lange provisorische sessie waarbinnen extreme metalerupties wedijveren met freakerige jazzuitstapjes om de meeste aandacht en impact. Wat de eerste luisterbeurten overkomt als een fascinerende geluiden- en ideeëncollage (of je hemeltergende koppijn bezorgt), begint na een draaibeurt of vijf langzaam een coherent geheel te vormen. Nog vrijer van expressie en middels muzikale grenzeloosheid manoeuvreert Ephel Duath zich door een complexe opeenhoping van schizofrene ritmewisselingen, tegendraadse maatsoorten, onverwachte moods'n'moves, bizarre tempobreaks en meer van dit soort muziektermen om het uitdagende niveau van deze muziek te benadrukken. Ik moest ook even terugdenken aan de live performance van de Zweedse freejazz-punkers The Thing, waar Ephel Duath een soortement van screamo-metal variant van is.

Dan komen we hiermee aan op de punten die wezenlijk anders zijn dan zijn befaamde voorganger, want die zijn er wel degelijk, ook al heeft Ephel Duath een uniek onderscheidend geluid. Want schreeuwlelijkerd Lucio Lorusso heeft het vocale werk op dit album moeten klaren zonder het melodische tegenwicht van singer-songwriter Davide Tolomei, die kort na de opnames van 'The Painter's Palette' de band verliet. Daarbij heeft de band ervoor gekozen om geen gastrol te verlenen aan een ongebruikelijk instrument in rockmuziek (zoals de trompet op de voorganger). Twee elementen die ik met de wetenschap van het effect op 'The Painter's Palette' op dit album graag terug had willen horen. Het had dit op zich al in compositorisch opzicht avontuurlijkere album nog vooruitstrevender kunnen maken. Desalniettemin vergt dit voor de progressieve volhouders weer vele uren investeringen om dit waardevolle groeibriljante op waarde te schatten. Elders in dit issue een interview met het brein achter deze bijzondere band.

<< vorige volgende >>