Mythological Cold Towers - The Vanished Pantheon

Mythological Cold Towers - The Vanished Pantheon

Label : Firebox Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Richard G. : De binnenkomst van het galmende 'When The Solstice Reaches The Apogee' is op z'n minst indrukwekkend te noemen. Een langzaam voortdreunende riff wordt langzaam opgebouwd en met het aanzwellen van de riff zwellen zowel de begeleiding van de klassieke instrumenten (uit keyboard dat wel) als de desolate achtergrondkoorzang (ondersteuning bij een desolate grunt) aan tot één machtig geheel. Ik kende nog geen doom metal bands uit Brazilië, maar ik vind het helemaal niet vervelend dat Mythological Cold Towers mijn eerste kennismaking moet zijn. Wat ik zeer aan deze band kan waarderen is dat er hier geen standaard 'funeral' doom (je kent het wel, het 'hoe slomer hoe beter' principe) gespeeld wordt en dat er ook geen standaard My Dying Bride imitatie wordt neergezet. Het eigene zit hem vooral in het toegankelijke mid-tempo waarin ieder nummer overwegend gespeeld wordt. Van dit tempo wordt niet vaak afgeweken, maar wanneer dit zo nu en dan wel gebeurt (zowel langzamer als ietsje sneller) werkt het uitermate goed.

De band bestaat al sinds 1994 en al is dit 'The Vanished Pantheon' pas de derde release ooit, kun je toch horen dat men veel ervaring heeft opgedaan in het opbouwen van nummers. Die opbouw is namelijk voor elk van de vijf songs (gemiddelde lengte: tegen de tien minuten) bijzonder goed verzorgd. Bovendien zijn in ieder nummer zoveel details verwerkt (soms door het gebruik van een (imitatie van een) apart klassiek instrument, soms simpelweg een origineel keyboardloopje, maar het is vooral de zanglijn die nog wel eens een smakelijke zijweg in wil slaan) dat je zelfs na vele luisterbeurten nog nieuwe elementen opvallen. Eigenlijk is het enige waar ik ook maar een beetje over kan klagen de productie. Die is in principe heel helder, alleen zit er (vooral in de eerste twee nummers gek genoeg, bij de rest valt het mee) af en toe een vervelende kraak in, net alsof er wat vuil aan de naald van je platenspeler hangt. Als je dat leert negeren, dan haal je met 'The Vanished Pantheon' een pracht doomplaat in huis.

<< vorige volgende >>