Zero Hour - A Fragile Mind

Zero Hour - A Fragile Mind

Label : Sensory | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Het wegbonjouren van de leadzanger is niet iets dat je zomaar doet. Het is toch het boegbeeld en het gezicht van de band, nietwaar? Vaak is hij/zij ook allesbepalend voor het bandgeluid, zelfs al doet diegene geen flikker op compositorisch gebied. Denk maar aan Tarja, die na jaren van onvrede onder de overige bandleden over haar gebrekkige participatie en belangstelling er eindelijk bij Nightwish is uitgeflikkerd. Zo'n beslissing is moeilijk, maar uiteindelijk onvermijdelijk. Datzelfde verhaal geldt ook voor Zero Hour. De band heeft een tweetal prachtplaten geleverd, gevuld met intrigerende en veelal behoorlijk avontuurlijke progmetal waarop zanger Erik Rosvald met zijn eigenzinnige stemgeluid een nadrukkelijke stempel drukte. Maar de reden dat Zero Hour in haar bijna twaalfjarige bestaan zo weinig albums heeft uitgebracht is vooral aan Erik's intens luie instelling te wijten. Wanneer de band binnen luttele maanden alle muziek heeft geschreven en opgenomen, luilekkerlandt Erik middels allerlei smoesjes rustig een vol jaar zonder ook maar een woord aan het papier te hebben toevertrouwd, laat staan aan de microfoon. De overige mannen hadden daar logischerwijs op een gegeven moment goed tabak van, dus was het "exit Erik.

En enter Fred Marshall. Hieruit blijkt dat maar weer dat moeilijke beslissingen soms gewoon genomen moeten worden om er sterker van te worden, want Fred's stem past perfect bij Zero Hour (zoals het geweldige 'Brian Surgery' en al evenzo zinderende 'Twice The Pain'). Het stemgeluid van deze volkomen onbekende Fred doet soms aan Roy Khan denken, hij heeft een wat melodieuzere en iets minder excentriek stemgeluid dan Erik (die op de danklijst slechts op een anonieme plek is weggestopt), maar dat weerhoudt de band niet om met immer smakelijke, op Psychotic Waltz-geschoeide complexe progmetal voor de dag te komen. Pakkende riffs, behendige drumfills, boeiende melodien en originele zanglijnen die niet na drie keer draaien beginnen te vervelen, maar behoorlijk verslavend werken. Het album klinkt warmer en organischer dan voorganger 'The Tower Of Avarice', zonder de intrigerende complexiteit te verwaarlozen. Dat Travis Smith voor de visuele aankleding van het album heeft gezorgd, is alleen nog maar de welbekende kers. Luitjes die albums van Spiral Architect, Fates Warning, Digital Ruin, Ark, Evergrey, Sun Caged en (vooruit, na tien jaar weer actueel) 'Life Cycle' van Sieges Even in de kast hebben staan maar niets van deze band, moeten zich maar eens goed achter de oren krabben waarom niet.

Hoe Nightwish het zangersprobleem gaat oplossen is mij nog niet bekend, maar Zero Hour heeft haar zaakjes middels Fred prima voor elkaar. Wat mij betreft zelfs beter dan voorheen. Nu alleen nog een nieuw platenlabel, want hun contract met Sensory is middels 'A Fragile Mind' aan het einde gekomen. Nou, als ik platenbaas was geweest, dan had ik pen en papier reeds gereed staan.

<< vorige volgende >>