Deadsoul Tribe - The Dead Word

Deadsoul Tribe - The Dead Word

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Bij Dead Soul Tribe moet ik altijd denken aan de titel van het derde album van de Smashing Pumpkins: 'Mellon Collie And The Infinite Sadness'. De Weense progmetal is doordrenkt met broeierige melancholie en gepassioneerde treurigheid. Geen grauwzwarte depressiestormen als My Dying Bride of Type O Negative, maar emotionele meeslependheid en schemerende neerslachtigheid, gevangen in bezwerende melodieën, hypnotiserende zanglijnen en, deze keer meer dan ooit, aanstekelijke percussiepartijen en slagwerkarrangementen. Met de productiviteit lijkt het alsof Devon Graves zijn verloren jaren wil inhalen (de vijf loze jaren tussen Psychotic Waltz en de instigatie van Dead Soul Tribe), want het is nu het derde achtereenvolgende jaar dat de eerste herfstbladeren gelijktijdig vallen met een nieuw DST album.

Aan creativiteit geen gebrek en de teller staat ondertussen op dezelfde hoeveelheid als bij zijn vorige band. Alleen loert er maniërisme om het hoekje als Devon zo in zijn eentje in zijn eigen studio in Wenen elk jaar een album aflevert en verantwoordelijk is voor elk facet van het album, slechts met uitzondering van het inspelen van de drums (door Adel Moustafa) en de verzorging van het artwork (een van de griezelig donkerste creaties van Travis Smith). Weliswaar gebruikt hij meer dan ooit percussie-instrumenten (het Tribe-gedeelte van de bandnaam is toepasselijker dan ooit) en staan er weer de prachtigste nummers op als 'Some Sane Advice', 'Let The Hammer Fall' en de mogelijk eerste single in DST's geschiedenis 'A Flight On An Angels Wing' (er wordt tenslotte een video voor geschoten), het stramien van DST's sound is na vier albums toch wel inzichtelijk. Inclusief de dwarsfluit die weer eventjes opduikt (in de sferische 'The Long Ride Home' en 'Waiting In Line', dat ook nog een subtiel Led Zep's 'Kashmir'-verwijzing bezit). Het album bevat een tiental prachtig opgebouwde, donker melodieuze metal met de alomtegenwoordige emotierijke zang van Devon, maar het verrassingseffect is definitief verdwenen. Al heeft het intro van 'A Fistful Of Bended Nails' een verrassend identieke gelijkenis met Maiden's 'Wasted Years', dat nog verrassender is als blijkt dat Devon bekent dit niet bewust te zijn en het desbetreffende album 'Somewhere In Time' van Maiden niet eens kent. Maar meer daarover en over nog een heleboel andere dingen in het interview elders in dit issue. Met pijn in mijn subjectieve hart moet ik dus toch een paar objectieve strafpuntjes in rekening brengen wegens een te kenmerkende homogeniteit in DST's repertoire, maar dat betekent niet dat dit album op zijn merites beoordeeld onder doet voor een van DST's andere albums.

<< vorige volgende >>