Death SS - Panic

Death SS - Panic

Label : Cacophonous | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Jaja, die Duisters waren geen lieverdjes. En nog steeds vinden bands als Death SS of zelfs hun in naam overtreffende band Genocide SS dat wij dat niet moeten vergeten. N'ja, ik schrijf dit op 4 mei, dus ik word sowieso de hele dag al geconfronteerd met deze geschiedenis, opdat wij deze maar nimmer mogen vergeten. Het is dus een kortzichtig vooroordeel, ik weet het, maar ik kreeg altijd een beetje een rare smaak als ik de naam Death S.S. zie staan. En ondanks de politiek correcte associatie die deze naam met zich meebrengt, los van het feit dat S.S. hier eigenlijk staat voor Steve Sylvester (dat is de zanger van deze band) en niet voor Schutzstaffel, vind ik nu met deze kennis van zaken de naam nog steeds erg ongelukkig. Ik associeerde de naam ook altijd met bikkelharde, satanische thrash-metal. Vraag me niet waarom: wellicht afgaand op de lp-hoezen en foto's die ik wel 'es van hen zag staan: de bandleden zien er uit alsof ze van de set voor een nieuwe Mad Max-film zijn afgelopen. En de hoes van hun nieuwe cd vertoont dan ook een onfrisse kop van een soort weerwolf met hoorntjes van een ram: voor een Italiaanse band niet erg Rooms-katholieke allemaal. Nu ik dan voor het eerst sinds het bestaan van de band in 1977 (!!!) daadwerkelijk met hun muziek geconfronteerd word, is mijn verrassing dan ook vrij groot. Niks geen thrash, maar zorgvuldig geproduceerde en zeer professioneel klinkende gothic metal met een (soms dik) laagje industrial. Ergens in de lijn van een Marilyn Manson en de latere Tiamat en Moonspell-platen. Die productie is trouwens verzorgd door Neil Kernon (Queensryche, Judas Priest, Dokken, Nevermore, etc.), waarvoor de band moest afreizen naar Texas. Oja, dit album blijkt trouwens een ouderwets conceptalbum te zijn en gaat over de mythologische figuur Pan, God van humor, liefde en verwarring. Nou, dat zal allemaal best, maar de liedjes lijden daar gelukkig niet echt onder. Voor het onheilspellende effect gebruiken ze in de intro 'Paraphernalia' wat gesproken samples van Aleister Crowley en William S. Burroughs, en een enkele keer laten ze het Engels varen ten faveure voor Latijn (hoewel dit voor het mysterieuze, demonische imago mijns inziens wel wat vaker had mogen gebeuren). Lekkerste nummer is 'Ishtar' met dat gemeen knijpende keyboardriedeltje en zwaar aangezette gitaarpartijen. Maar ook het up-tempo 'Let The Sabbath Begin', de catchy single 'Hi-Tech Jesus' (maar daar is het dan ook een single voor) en het titelnummer klinken er aanstekelijk. Niet cht vervaarlijk, eng naargeestig allemaal (het MKZ-beleid van minister Brinkhorst is mij een stuk enger): gewoon goed uitgekiend, lekker klinkend, met veel gevoel voor detail en dus met een boos, demonisch randje dat nergens 'over the top' gaat. Een soort Italiaanse Rammstein goes gothic in de zin van 'fout (lijken te) zijn met een knipoog'. Wel een beetje vreemd trouwens dat zij van zichzelf vinden dat ze de eerste zijn die rock met horror hebben gecombineerd: okay, ze doen het blijkbaar al 25 jaar, maar nog nooit van Alice Cooper gehoord? De muziek is desondanks zeer genietbaar en een aanrader voor alle gothic/industrial-fans onder ons. En ik kan nu mijn nare bijsmaak verleggen naar die naamovertreffende band 'Genocide SS': misschien is hun muziek en imago ook wel een stuk braver dan je op basis van die naam zou kunnen vermoeden?

<< vorige volgende >>