Exodus - Shovel Headed Kill Machine

Exodus - Shovel Headed Kill Machine

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Horst : Normaal gesproken begin ik nooit met een koopadvies, maar in dit geval mag ik nu eens graag een uitzondering maken. Bent U, net als ik, zeer gecharmeerd van vette 80s Bay Area thrash metal of van thrash metal in het algemeen, rept Uw vege lijf dan op 4 oktober als een haas naar de dichtstbijzijnde platenspeciaalzaak. Daar ligt dan namelijk de thrash kraeckert van het jaar voor U klaar, ingespeeld door de veteranen van Exodus, die eens te meer de jonge garde een enorme poeperd laten ruiken.

Jazeker dames en heren, na de glorieuze terugkeer aan het metal front in 2004 met 'Tempo Of The Damned' komt ook 'Shovelheaded Kill Machine' aan als een mokerslag. Een typische Exodus mokerslag welteverstaan, want de band trekt zich nog steeds geen kauwgombal aan de waan van de dag en is wars van welke trend in metal dan ook. Naar mijn bescheiden mening laat de nieuwe plaat zich beluisteren als een kruising tussen 'Pleasures Of The Flesh' (1987) en het al reeds genoemde 'Tempo Of The Damned'. Veel snelheid, een geweldige dosis aan double-bass drum geweld, hakkende en pakkende riffs, talloze solo's, ouderwets goede composities met kop en staart en enorm veel variatie, alles gezegend met een moddervette productie (en wat klinkt die bas toch smerig lekker!). Het noemen van individuele nummers heeft dan ook weinig zin, want of het nu snel of mid-tempo wordt gespeeld, het staat allemaal op eenzame hoogte. Okay, ik noem er n: '44 Magnum Opus'. Deze snelheidsduivel duurt voor Exodus begrippen vrij lang (bijna zeven minuten), maar verveelt werkelijk geen moment, en dat is iets wat slechts weinig thrash bands ze na kunnen doen.

Qua bezetting is er echter wel het een en ander gewijzigd, wat trouwens meteen duidelijk maakt wie er al die jaren (de band werd begin jaren 80 al opgericht) de belangrijkste man was en is. Het enige lid van de originele bezetting die nog steeds deel uit maakt van Exodus is namelijk gitarist Gary Holt, en ik maak me er sterk voor dat er zonder Gary gewoon geen Exodus is. Zanger Steve Souza (geen origineel lid natuurlijk maar sinds mensenheugenis in en uit de band) is in tegenstelling tot 'Tempo Of The Damned' niet meer van de partij, evenals de andere oudgedienden Rick Hunolt (gitaar) en Tom Hunter (drums). Jack Gibson bast nog wel vrolijk zijn partijtje mee (nogmaals, wat klinkt hij baggervet!), maar op de opengevallen plaatsen zien we een aantal oude bekenden. De tweede gitaar wordt nu vastgehouden door Heathen snarenplukker Lee Altus, en achter de drums vinden we niemand minder dan Paul Bostaph. (Moet ik nog uitleggen wie dat is? Nee? Dat dacht ik al.) Zanger Rob Dukes is wel een relatieve nieuwkomer, aangezien zijn CV niet echt gevuld is met wereldse bands. Maakt verder niks uit, want zijn stem past uitstekend bij het Exodus materiaal. Met andere woorden, het is net zo'n schreeuwerd als Paul Baloff en Steve Souza, en we zouden niet anders willen, nietwaar?

De conclusie lijkt me duidelijk. Zolang Gary de lakens uitdeelt binnen Exodus maakt het eigenlijk geen zak uit welke vakman er wordt ingehuurd voor de diverse vacatures. De band heeft niks ingeleverd qua zijn typerende, eigen geluid, en invloeden van bijvoorbeeld Slayer, Testament of Heathen zal je niet tegenkomen. Maar dat heeft de band dan ook totaal niet nodig, men speelt namelijk nog steeds op het gemak met twee vingers in den neus de meeste 'nieuwe' thrashbands naar huis. Waarvan acte.

<< vorige volgende >>