Solefald - Pills Against The Ageless Ills

Solefald - Pills Against The Ageless Ills

Label : Century Media | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

John : Solefald is vooral bekend van de albums "The Linear Scaffold" en "Neonism", waarover, vooral bij de laatste, de meningen sterk verdeeld zijn. Maakten de heren eerst nog redelijk standaard melodieuze (Black) Metal die ze "Red Music With Black Edges" noemden, nu maakten ze "Radical Designer Rock 'n' Roll". Wat dus zoiets inhield als diezelfde Metal maar dan met invloeden uit de dance, punk, reggae, ethnische muziek, en godsamme, wat dies nog meer zij. Vanaf de eerste minuut van "Pills Against the Ageless Ills" is duidelijk dat ook deze allerminst een normaal album is geworden. Het begint met een kort, bevreemd strijkerintro. Snelle gitaar komt binnenrammen, riffje, scream-vocalen en bijna gelijk duikt het nummer een andere hoek in, gevolgd door cleane vocalen en aparte, orgel-achtige synths. Zouden ze er deze keer echt een "zooitje" van hebben gemaakt, vraag ik mezelf af. Het valt mee. In het 3e nummer, "Charge of Total Affect" (hmmm) zit een gedeelte dat eigenlijk gewoon pretpunk is, terwijl "Hate Yourself" klinkt als een poging tot een klassieke meezinger (of clubhit ?). Van Emperor geleende bombastiek, van Cradle of Filth geleende chaotiek, wat psychedelische rock en een refreintje "Hate Yourself... (enz.)" dat meer aan populaire gothic rock/metal doet denken. Tja, ik ben ook niet echt een fan van het "Lukraak Muziekstijlen Door Mekaar Pleuren, alsof dat tot Instant Super-Intellectuele Meesterwerken leidt". Het is niet de tendens op "Pills...", maar de dreiging ervan is enigszins aanwezig. Maar is de muziek mooi ? Oh, jawel. Gevarierde, soms vrij snelle Metal met dreigende keyboardlijnen, bombast, soms mooie vocalen en continu die vervreemdende sound. Sommige gedeeltes zijn meeslepend en hebben echt iets aparts. Bovendien is het allemaal goed gespeeld, en hebben de meeste liedjes al met al toch wel een duidelijke structuur. Het is wederom een bonte verzameling waar zowel aggresievere als softere muziekstijlen in verstopt zitten, verweven door redelijk extreme maar melodieuze Metal. Eigenlijk een spelletje van "goh, welke stijl zou het hierna naar omslaan". Maar ome Sjonnie, is er dan geen houvast te vinden op dit album ? Jawel, naast eerder genoemde sound blijven ook de vocalen herkenbaar, en in de meeste nummers zit een vrij prominent orgeltje, hoewel er verschillende (steeds vrij toepasselijke) orgelgeluiden worden gebruikt. Dit is een mooi moment om toe te voegen dat dit het beste is dat ik tot nu toe van Solefald heb gehoord. De songs hebben nog steeds variatie maar zijn meer een geheel, en het hele zwikkie is een stuk ruiger gaan klinken. Hele verbeteringen. "Pills..." is trouwens nog een soort conceptalbum ook. Om een lang verhaal kort te maken: Het gaat over twee broers, de porno-producer "Cain" en de filosoof "Fuck". Die eerste staat meer voor het plezier in het leven, lust en zo. Zijn grote broer Fuck zou je eerder gebieden spijt te hebben van je zonden, de braverik. Die twee extremen symboliseren de zoektocht van de mens naar zieleheil. Haha, misschien klinkt het flauw als ik het zo vertel, in ieder geval, er zit een diepe (niet flauwe) boodschap in verborgen. In elk geval: Voor de liefhebbers. Je bent gewaarschuwd.

<< vorige volgende >>