Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Marc Rizzo - Colossal Myopia

Marc Rizzo - Colossal Myopia

Label : Mascot Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Horst : Zoals je oplettende lezer wellicht wel zal weten maak ik me al jaren druk over het gebrek aan fatsoenlijke gitaarsolo's in de nieuwere stijlen binnen metal. Vooral in de metalcore en nu-metal hoek wordt ik stapelgestoord van al die zinloze opeenstapelingen en herhalingen van riffs gelardeerd met puberaal geschreeuw, zonder dat er ook maar één gitaristisch hoogstandje voorbij komt. Uiteraard kan je mij een hopeloze traditionalist vinden, maar ik vind nu eenmaal dat vette solo's en metal onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Ik bedoel, als ik tenenkrommende herhalingen en computergegenereerde loops wil horen ga ik wel naar techno luisteren, ja toch? Toen recentelijk dan ook de solo plaat van gitarist Marc Rizzo (Ill Nino, Soulfly) op de mat viel kon ik een sceptische grijns dan ook niet onderdrukken. Met beide bands heb ik helemaal niets (donder toch op met die moderne rommel!), en alvorens het uitpakken van de schijf was ik al aan het bedenken welke van mijn meer breedsmakige LoM collegae ik met dit stukje huisvlijt zou opzadelen…

Om direct na het eerste nummer al meteen te besluiten dat ding toch vooral zelf maar te doen. Wat is er namelijk aan de hand? Marc Rizzo bewijst met deze plaat wel degelijk een vingervlugge gitaarmasturbator te zijn, en alles waar hij in zijn andere bands weinig tot geen ruimte voor kreeg tovert hij nu wel binnen een uur dat de schijf duurt allemaal uit zijn ESP Viper goocheldoos. Zo luisterend naar tracks als 'Kilocycle Interval', 'Introspection Of An Introvert' en 'S.P.Q.R.' is het wel heel duidelijk waar de beste man zijn mosterd vandaan gehaald heeft. Zijn spel is namelijk geënt op hetgeen wat mannen als Marty Friedman, Jason Becker, Vinnie Moore, Greg Howe en Paul Gilbert in de jaren 80 al aan het uitvreten waren. Marc is een shredder, en voor zover ik kan beoordelen een hele goede.

Uiteraard is 'Colossal Myopia' dan ook een compleet instrumentaal album, maar deze gitarist trapt niet in de valkuil die voor menig hedendaags shredder wel fataal is. Kijk, goed kunnen spelen is één ding, maar een onderhoudende plaat maken die ruim een uur boeiend blijft, da's andere koek (nietwaar Yngwie?) Marc weet de verveling voor te blijven door niet alleen vette en veelal up-tempo metal te spelen, hij wisselt de zware metalen namelijk af met akoestische flamenco tracks, of gebruikt flamenco passages als rustpunt in snoeiharde metal tracks. Vooral dat laatste levert een prachtig spanningsveld op wat een instrumentale plaat zo broodnodig heeft om niet te verzanden in oeverloos gepiel. Luister maar eens naar het titelnummer van deze plaat, dan snap je precies wat ik bedoel. Nu moet ik er eerlijkheidshalve wel bij zeggen dat de combinatie van rock (metal zo U wilt) en flamenco (latin zo U wilt) natuurlijk niet nieuw is. Ene Carlos Santana ging alles en iedereen in de jaren zeventig natuurlijk al voor, en dat is iets wat ook Marc Rizzo heel goed weet. De laatste minuut van 'Kilocycle Interval' is namelijk een natuurgetrouwen kopie van Santana's 'Aqua Marine'…

Marc Rizzo is er met 'Colossal Myopia' duidelijk in geslaagd om de wereld van de instrumentale shredders een broodnodige schop onder den kont te geven, en dat is voorwaar een prestatie van formaat. Ik ben dan ook oprecht benieuwd naar zijn toekomstige werk, want dit smaakt naar meer.

<< vorige volgende >>