Hypocrisy - Virus

Hypocrisy - Virus

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Vera : 'The Arrival', het vorige album van de Zweedse death metal formatie Hypocrisy, betekende een terugkeer naar de welbekende stijl zonder de experimentele uitstapjes van 'Catch 22'. 'Virus' geeft ons de aangename gewaarwording dat ook dit elfde studio album geen al te bruuske stijlveranderingen ambieert. Wel is het zo dat de harde nummers nog extremer zijn dan ooit, dit heeft alles te maken met het thema en met de komst van de meesterlijke drummer Horgh (ex Immortal en hij drumt ook in Peter's andere band Pain). Beukt die gozer er even op los! Zijn stijl is duidelijk herkenbaar op 'Virus'. Tezamen met de knallende productie van maestro Tgtgren levert dit een overweldigend geluid.

'Virus' is bovendien het eerste album als kwartet want Andreas Holma heeft de band vervoegd als extra gitarist. Daardoor klinken de immer gelaagde gitaren - een Hypocrisy kenmerk sinds lang - nog fraaier. Het album weerspiegelt het Hypocrisy totaalgeluid in al zijn facetten. Het album opent mega heavy. Moordende blastbeats doen me peinzen dat dit al eerder black metal is, een gevoel dat later nog zal opduiken bij sommige nummers. Een schelle kreet die overgaat in een lage grunt, maar ook 'krijsgewijs' is Peter in grote vorm. Lekkere riffs en melodieus gitaarwerk flaneren gracieus doorheen de verpulverende ritmes, zo blijft het nog een paar nummers. Tot we in 'Fearless' het heel vertrouwde mid tempo Hypocrisy geluid horen. Een beetje slepend, transparant, veel gitaarornamenten en de bijtende vocalen die pakkende refreinen afdreunen.

Virus' is ook een album vol afwisseling. Een keihard schreeuw nummer als 'Craving For Another Killing' wordt moeiteloos gevolgd door het gematigder 'Let The Knife Do The Talking' dat half gesproken van start gaat en stiekem zelfs een hupse beat heeft ondanks zijn vernietigend karakter. Het refrein zing je zo mee, een beetje verwarrend als je je bewust wordt van de tekst. Ditmaal zocht Peter zijn inspiratie niet bij buitenaardse wezens. Dit thema was ie even beu. Omdat dit album eerder de wereld om ons heen en dan zeker de ontelbare massamoorden en inmenging door 'hogere' instanties aankaart is het ook zo'n schreeuw van woede, frustratie en pijn geworden. En Hypocrisy zou Hypocrisy niet zijn als we temidden van al dit imposante geweld niet enkele ingetogen parels aantreffen. 'A Thousand Lies' is zo'n hoogtepunt waar de slepende gitaren prachtig harmoniren. Hypocrisy zoals ik ze het liefst heb. Of liever, het is juist door de contrasten dat het zo boeiend blijft. Het beklemmende 'Living To Die' doet me ineens herinneren aan het feit dat Peter een groot Pink Floyd fan is. Het sluimerende ritme straalt een dromerige melancholie uit. Dit nummer is een beetje te vergelijken met 'Slipping Away' van het album 'Abducted'. Grote klasse! En dat geldt voor heel het album. Het virus zal zich vanaf 19 september verspreiden over deze verdorven aardkloot.

<< vorige volgende >>