Alice Cooper - Dirty Diamonds

Alice Cooper - Dirty Diamonds

Label : Eagle | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Tim Vink : Het is inmiddels een jaar of twee geleden dat Vincent Damon Furnier zijn album 'The Eyes Of Alice Cooper' uitbracht maar met dit nieuwe album is Alice eigenlijk gewoon doorgegaan waar dat vorige album is opgehouden. Klassieke, onvervalste hardrock wat hier en daar zelfs doet denken aan de muziek van de Rolling Stones, maar vooral aan de begindagen van Alice. Al zit het grote verschil tussen 'Dirty Diamonds' en het vorige album met name in het geluid. Helaas gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik daar nou niet zo weg van ben. Die garage-achtige aanpak is nou niet iets voor mij. Geef mij maar het geluid maar van albums zoals 'Brutal Planet' of 'Dragontown'.

De cd opent met 'Woman Of Mass Distraction', een aardig rock nummer wat begint met een soort van AC/DC gitaarloopje en wat vervolgens omslaat in een herkenbaar Alice nummer. Van het tweede nummer 'Perfect' weet ik nu niet wat ik er van moet denken. Het klinkt allemaal net iets te gemakkelijk. Gelukkig wordt dit al snel goedgemaakt met 'You Make Me Wanna'. Het titelnummer daarintegen klinkt erg rauw waar helaas de garage sound erg om de hoek komt kijken. Vervolgens zakt de cd weer even in met 'The Saga Of Jesse Jane'. Krachtig wordt het weer middels het achtste nummer 'Run Down The Devil', een van de uitschieters op de plaat. Helaas kakt de boel daarna meteen weer in met 'Steal That Car', een track wat mij nu weer helemaal niks doet. De cd wordt afgesloten met 'Six Hours', 'Your Own Worst Enemy', de opleving 'Zombie Dance' (waarbij de vrouwenzang opvalt) en het bonus nummer 'Stand', waar in de rapper Xzibit te horen is. Ik moet zeggen dat ik dit nummer best wel te pruimen vind en de relatie rap-rock best okay is. Over het algemeen genomen komt deze cd pas in het tweede gedeelte op gang, maar blijf ik de echte uitschieters toch missen. Ook moest ik deze cd meerdere malen beluisteren om hem enigszins te leren waarderen.

Als ik de cd's van Alice Cooper van de afgelopen vijftien jaar bekijk valt het op dat hij steeds twee opvolgende cd's maakt die vergelijkbaar zijn. Vergelijk 'Trash' maar eens met 'Hey Stoopid', of 'Brutal Planet' met 'Dragontown', dan hoor je wel wat ik bedoel, en dit is ook aan de hand met zijn twee laatste platen. Volgens deze statistieken moet het volgende album dus weer geheel anders worden. Ik ben in ieder gevalheel benieuwd welke richting Alice dan in slaat.

<< vorige volgende >>