Tomas Bodin - I Am

Tomas Bodin - I Am

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : "Wat Roine kan, kan ik ook”, zal Mister Flower Keys gedacht hebben. Waar bezig bijtje Roine Stolt elke maand wel ergens op een album opduikt, daar doet zijn keykompaan Tomas Bodin het weliswaar iets rustiger aan, maar heeft ondertussen ook een niet onverdienstelijk schaduwcarrière naast de Flower Kings opgebouwd. Naast de Swedish Family CD, een soort van Spinal Tap voor progrock (ja ja, Tomas is een progger met last van humor!) is 'I AM' zijn vierde solo album sinds 'An Ordinary Night In My Ordinary Life' (1996). Zijn eerste platen waren instrumentale escapades als een Jordan Rudess-on-prozac, hoewel zijn voorlaatste album 'Sonic Boulevard' voor het eerst wat song-gerichter materiaal liet horen middels zanger Anders Jansson (een of andere knakker uit het Zweedse musicalcircuit). Dit nieuwe album heeft de instrumentale aanpak verder losgelaten, daar Tomas er definitief achter gekomen dat Anders' stem uitstekend geschikt is voor zijn muziek. Had hij wel eerder mogen verzinnen. Het is geen uniek of opzienbarend stemgeluid, maar wel erg prettig om naar te luisteren en past uitstekend bij de Bodin's muziek dat laveert tussen jazzy laidback, epische prog, spacey folk en symfo pop en zorgt er mede voor dat 'I AM' met afstand Bodin's beste solo-onderneming is geworden. Het verhalende karakter van de plaat heeft zijn zoete momenten (lees: enkele taaie momenten met kleffe nasmaak), maar is over de gehele linie minder introvert als voorheen en bouwt langzaam en terdege op tot een majestueus levensverhaal dat, weliswaar zonder memorabele hooks of riffs, je geboeid bij de les houdt. Twee zangeressen, waaronder zijn eega Pernilla, weten de boel nog een beetje extra op te leuken.

Het album is eigenlijk een lang nummer van dik zestig minuten, maar is gemakshalve onderverdeeld in drie stukken; 'I', 'A' en 'M'. Voor een optische indruk van de tekstuele inhoud (over het leven van een man van geboorte tot de dood) is de triptiek verder onderverdeeld in 25 subtitels die een behoorlijk spirituele, zeg maar gerust religieuze inslag verraden. Na Neil Morse's 'One' en Pain Of Salvation's 'Be' hebben we dus nu Bodin's 'I AM'. De overeenkomsten reiken verder dan louter de theosofische albumtitels. Muzikaal beweert Bodin vooral beïnvloed te zijn geweest door Pink Floyd's 'The Wall' (daar heeft hij een punt), David Bowie's 'Ziggy Stardust (mwoah, met een beetje fantasie kan ik daar in meekomen), Deep Purple (oh?) en progrock in het algemeen (duh!), maar ik zou vooral de Morse-adepten willen aanraden deze schijf aan een luistertest te willen onderwerpen. Met de religieuze correctheid zit het volgens mij wel snor (en is gelukkig er niet zo dik op gesmeerd als bij Vader Neal) dus het zou me niets verbazen als Tomas nog eens op tournee gaat met Here Morse. Gezellig een rondje progrocken langs religieuze jeugdsozen, kerken en EO-jongerendagen. Ik ben atheïst genoeg om dat te willen aanschouwen.

<< vorige volgende >>