System Of A Down - Mezmerize

System Of A Down - Mezmerize

Label : Sony Music Entertainment | Archiveer onder nu metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : De Armeense epileptische riffjes-invasie uit Neurotenland is voor de vierde keer neergestreken op deze cynische aardkloot voor een portie gestoorde yakety yaks in de meest vreemdsoortige en unieke metaalmelange sinds de bouw van de Hoogovens. System Of A nervous breakDown behoeft natuurlijk geen introductie, de 800.000 verkochte 'Mezmerizes' in de eerste releaseweek spreken boekdelen, en de mondiale muziekhoernalistiek schrijft zich een breuk om de muzikaal verknipte fratsen van de band in elk zichzelf respecterend periodiekje tot artikel van de maand te bombarderen. Wij doen daar natuurlijk vrolijk aan mee, zeker omdat het voor de vierde keer op rij volkomen verdiend is.

Nog immer is de band bezig je horendol te maken met koortsachtig gejaagde riffs, de videoclipperige tempo- en moodwisselingen, geniale geschifte songteksten die qua spastische melodielijnen onmogelijk te karaoken zijn en hun gave om werkelijk alle muzikale invloeden die ze op hun pad tegenkomen op schijnbaar hectische, maar volkomen vloeiende en aanstekelijke wijze te integreren met hun regelmatig behoorlijk agressief voortjakkerende metal. Niks nieuws in het Cuckoo's Nest, maar het klinkt wel weer GodAllahmachtig goed! Na de dreigende melancholie in het introotje 'Soldier Side', laat een maniakale krijs van gitarist, hofcomponist en tweede zanger Daron Malakian in volle hevigheid het album middels de single 'B.Y.O.B. (Bring Your Own Bombs)' losbarsten. Los van het bijna R&B-parodirende middenstuk ("Everybody's going to the party have a real good time, dancing in the desert blowing up the sunshine) is de band verder op dit album zo mogelijk nog feller, strakker, bijtender en extremer dan voorganger 'Toxicity' en het superieure kliekjesalbum 'Steal This Album'. Want vergis je niet, die ijzingwekkende killerriff aan het einde van 'Revenga' zou een hoogtepunt zijn op het laatste, toch al meesterlijke plaat van Primordial.

Extra bonuspunten ook weer voor productiekeizer Rick Rubin, die het album loei- en loeihard laat knallen (Boom!), maar het tegelijkertijd een sensueel-dynamisch geluid meegeeft dat de metalerupties tevens laat swingen. Het is een dansende, metallic lavastroom dat in 'Cigaro' een tekstueel kolderiek hoogtepunt heeft alwaar Fidel Castro's sigaar lijkt te dansen op Mozart's Figaro: My cock is much bigger than yours / My cock can walk right through the door / With a feeling so pure, It's got you screaming back for more! / Cool, in denial / We're the cruel regulators smoking cigaro, cigaro, cigar. Dat eeuwigdurende gemmer over hun politieke drammerigheid wordt hiermee hopelijk voorgoed de mond gesnoerd, want hun songteksten reiken een veel breder spectrum dan alleen het Bush-bashen. Slechts 'B.Y.O.B.' en de met zinderende riffs doorspekte 'Sad Statue' zijn duidelijk politiek gekleurd, verder wordt op cynische, of ronduit cabareteske wijze andere maatschappelijke issues aangekaart. Zoals zedenloosheid op TV in 'Violent Pornography' ("Everybody, everybody. Everybody fucks / Everybody everybody dies / It's a non-stop disco) of de teloorgang van Hollywood waar met weemoed aan de good old times wordt terug gedacht (de deels via eighties talk box gezongen 'Old School Hollywood': Old School Hollywood baseball / Me and Frankie Avalon dat overloopt in 'Lost In Hollywood': All you maggots / Smoking fags on Sunset Blvd. / All you bitches put your hands in the air / And wave them like you just don't care [] You should've never trusted Hollywood). Hoofdprijs onder de gezamenlijk door Serj Tankian en Daron geschreven songteksten is de geniaal getitelde 'This Cocaine Makes Me Feel Like I'm On This Song' (Killers never hurt the feelings / Gonorrhea gorgonzola / Single files of clean feedings / There's nothing wrong with me / There's something wrong with you / I hope your stepson doesn't eat the fish). Leadzanger Serj en runner-up Daron lijken de zanglijnen wat meer te hebben verdeeld als voorheen en vooral Serj laat in zijn onnavolgbare dictiesnelheid regelmatig speedcabaretier Jochem Meyer in een verschroeiend hoopje desillusie ver achter zich. Om vervolgens weer met de meest bevlogen, emotionele zanglijnen je de kippenbulten op armen en rug te doen laten openbarsten.

Koortsachtig heb ik lopen zoeken naar leemtes, hiaten en lacunes, maar zelfs het artwork - nooit SoaD's sterkste punt geweest - is nu van grootse, ietwat Toolse schoonheid. Vreemd dat ze niet eerder deze kunstenaar, Vartan Malakian, hebben gevraagd, want het betreft hier tenslotte de vader van Daron. Eindelijk dacht ik met het slotnummer iets te hebben gevonden om over te miepen, want 'Lost In Hollywood' haalt het net niet bij andere powerballads als 'Roulette' en 'Aerials' van voorgaande releases. Althans, dat dacht ik. Na een paar keer draaien groeit toch ook dit nummer uit tot een wonderschoon slotakkoord (met bijna Beach Boys-achtige harmonien) van een album dat na krap 36 minuten razendsnel voorbijgevlogen is. Kijk, hebben we hier toch een puntje van kritiek kunnen verzinnen. Ware het niet dat deze tijdspanne een doelbewuste keuze is, want het album is onderdeel van een tweeluik, waarvan het tweede deel, 'Hypnotize', later dit jaar het licht zal zien. Op hun eigen website kan je het album bestellen met een bijna gratis T-shirt (drie lousy dollartjes) en diverse platenwinkels doen er een gratis picture disc single bij, maar die laatste zal ondertussen wel hartstikke uitverkocht zijn. Godverdomme, wat slaat deze band me weer met een heerlijk opwindende stoot adrenaline voor de oren. Bands als System Of A Down maken (het) leven zinvol en daar is niets cynisch aan.

<< vorige volgende >>