Audrey Horne - No Hay Banda

Audrey Horne - No Hay Banda

Label : Tuba Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Audrey Horne was die verrukkelijk zwartharige hete bliksem uit Twin Peaks (gespeeld door Sherilyn Fenn). Zij zal deze Noorse boys wel in een staat van adolescente natte dromen en Lynchiaanse verwarring hebben achtergelaten, want zij wordt door overgevoelige hormonale sentimenten dezer jongelui ruim een decennium later gepromoveerd tot bandnaam. Dat de link met David Lynch niet eenmalig is, blijkt wel uit de albumtitel 'No Hay Banda' dat uit de film 'Mulholland Drive' afkomstig is. En het zou me niets verbazen als ook de met witte lelies gevulde albumhoes - dat de gloomy sfeer oproept van Nick Cave's 'Where The Wild eh, Lilies Grow' - iets met deze surrealistische regisseur van doen heeft. Hebben we hier dus te maken met een bandje dat graag mysterieus en onbegrepen wil zijn? Een welluidend NEEN is het enige juiste antwoord. Niks moeilijkdoenerij of bizarre taferelen. Deze Audrey is zo toegankelijk en overzichtelijk als de grote leegte in Jessica Simpson's gummetjeshoofd en heeft niets te maken met die originele Audrey. Er zijn echter een paar overeenkomsten en dat is dat beide Audrey's verdomd smakelijk en spannend zijn.

Openingstrack 'Dead' lijkt in eerste instantie even alsof Mike Patton eindelijk weer een toegankelijk nummer heeft willen schrijven, maar dit slaat al binnen een halve minuut om. Audrey Horne staat voor krachtige, alternatieve (hard)rock met een eigen smoel. Ze onderscheidt zich door bovengemiddelde catchy hooks en aanstekelijke melodieën, geholpen door een dijk van een zanger. De uitgekiende arrangementen zijn zowel powerful als melodisch als afwisselend. Iedere keer denk ik dat het ergens op lijkt, maar door gebrek aan goede bewijslast kan ik dit niet onderbouwen en zal ik het toeschrijven aan Horne's creatieve gevoel om uitgekookt en energetisch leentjebuur te spelen. Qua melodielijnen en flair schiet de naam Alter Bridge (post-Creed) mij af en toe te binnen, maar dat doet eerder afbreuk aan Audrey Horne's materiaal dan dat het als compliment op te vatten is. Tevens klinkt de band ook wat zwaarder en duisterder, maar nauwelijks minder toegankelijk voor een zelfde grote mensenmassa dat eens stond te soppen op de voorloper van Alter Bridge. Hier en daar sijpelen er in de gedragen, maar krachtige sfeer van Audrey Horne wat donkere invloeden door die refereren aan Tool (dreigend gitaargetokkel in 'Deathhorse' en hypnotiserende sfeer in afsluiter 'The Sweet Taste Of Revenge'), Alice In Chains (verdwaald zanglijntje in 'Confessions & Alcohol') of Led Zeppelin (de oriëntaalse klanken die soms in het zinderend slepende 'Weightless' opduiken), maar bovenal staat Audrey Horne op haar eigen welgevormde, maar gespierde benen en schreeuwt zich middels zanger Toschie in een klap(long) naar de bovenste regionen van de melodieuze alt.rock.

Ja, het ruikt hier sterk naar een band dat binnenkort de covers van menig rockblad en metalzine zal vullen. Dit stinkt naar commercie met een bite en naar toegankelijkheid met een visie. Eindelijk weer een geïnspireerd en origineel klinkende band dat ook hitpotentie in zich heeft. Laat maar komen, die videoclipparade en wereldtournee (zou de supportact van Audioslave al bekend zijn?). Voetnootje: AudreyHorne.com is een site van een of andere Sherilyn Fenn-look-a-like paaldanseres, dus zorg ervoor dat je 'music' achter de bandnaam copy/paste …of niet natuurlijk.

<< vorige volgende >>