Avenged Sevenfold - City Of Evil

Avenged Sevenfold - City Of Evil

Label : Warner | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Horst : De prijs voor verrassing van de maand gaat dit issue naar het Amerikaanse combo Avenged Sevenfold. Zij kregen namelijk iets voor elkaar wat ik sinds lange tijd al niet meer gehoord had: het dusdanig mixen van apert verschillende stijlen dat er iets ontzettend leuks uitkomt.

Ik loop ondertussen 28 jaar mee in de wereld van rock/metal, en zo'n beetje om de vijf jaar dacht ik altijd dat we alles ondertussen wel hadden gehad. Maar verdomt als het niet waar is, elk vijfde jaar kwam er wel weer een band uit die iets totaal nieuws deed en een nieuwe variant was geboren. Kijk zelf maar eens naar de tijd die er ruwweg tussen de explosie in nieuwe ideeën zit en je snapt waar ik heen wil. Het afgelopen jaar zat ik weer in zo'n 'vijfdejaarsdepressie'. Akkoord, er zijn genoeg leuke dingen uitgekomen de laatste tijd, maar echt innovatief en verassend? Nee, dat was al weer een tijdje geleden. Totdat 'City Of Evil' van Avenged Sevenfold op de deurmat plofte. Met de gebruikelijke scepsis vond het kleinood de weg naar de CD speler, maar halverwege het eerste nummer hadden mijn wenkbrauwen al hoogst mogelijke stand van verbazing ingenomen. What the fuck is dit?

Ik heb namelijk al een hoop vreemde combinaties in muziek gehoord, en dacht dat de meeste cross-overs ondertussen al gedaan waren. Denk daarbij maar aan bijvoorbeeld Finntroll en In Extremo (flirten met volksmuziek), D.R.I. (hardcore meets metal), Nightwish en Savatage (kundig met klassiek), ik noem maar een paar dwarsstraten, en zo zijn er nog wel een bult op te noemen. Maar heeft iemand van U wel eens een flitsende combi van melodieuze hardcore en authentieke power metal gehoord? Nou, ik niet dus, en na wat heen en weer gebel met de LoM encyclopedie en allesvreter Evil Dr. Smith (die ook lichtelijk verbaasd was) kom ik tot de voorzichtige conclusie dat we hier te maken hebben met iets totaal nieuws.

Nou ja, totaal? Zoals gezegd is het een cross-over, en wel tussen melodieuze hardcore (Pennywise, Bad Religion) en heavy/power metal (Iron Maiden, Primal Fear, Iced Earth). Wat betekent dit dan in concreto? De nummers op deze CD worden veelal met een rap tempo gespeeld, waarbij de melodie en zanglijnen uit de melodieuze hardcore hoek komen. Ook de zang komt daar vandaan, dus hebben we niet te maken met een metalcore schreeuwlelijkerd. De lengte van de nummers echter varieert tussen de vijf en ruim negen minuten, hetgeen zeer ongebruikelijk is in hardcore waar men meestal na een minuut of twee klaar is met rammen. Ook zeer ongebruikelijk in hardcore is het frequente gebruik van donderende double-bass drums, klassieke twin gitaarsolo's die langer dan een tiental seconden duren en epische, klassiek aandoende stukken, allemaal elementen uit de power metal hoek. Nu lijkt dit op zich - en zeker voor de lezer die de muziek nog niet gehoord heeft - behoorlijk raar, maar geloof me, het werkt!

De band loopt trouwens al een tijdje mee (opgericht in 1999), en hebben reeds twee full-length CD's ('Waking The Fallen' en 'Sounding The Seventh Trumpet') en een mini CD ('Warmness Of The Soul') uitgebracht via Hopeless Records en Goodlife Recordings, alvorens bij major Warner te tekenen. Op de website van de band kan je momenteel wat MP3's downen van dit oudere werk, maar zover ik kan horen valt dit niet echt te vergelijken met het materiaal op 'City Of Evil', aangezien het oude werk meer de metalcore kant opgaat. Het lijkt er nu op dat de band na wat experimenteren een echt eigen geluid heeft gevonden, en wat mij betreft is dat een geluid om U tegen te zeggen. Het beste uit twee werelden op één plaat, en nog lekker om naar te luisteren ook! Voorwaar een prestatie om apetrots op te zijn.

<< vorige volgende >>