Swan Christy - A Decent Album

Swan Christy - A Decent Album

Label : Eyes Of Sound | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Het zijn vermakelijke excuses die Spiros, de knoppenman van Swan Christy, aanvoert waarom hun Internetsite al zo lang niet was geupdate. De Griekse student heeft thuis (ongetwijfeld zijn ouderlijk huis) geen ADSL en is noodgedwongen af en toe een Internetcafé in te duiken om de site van actuele info te voorzien. Lekker old school. Onbeholpen en onbenullig kan je het ook noemen. Hun derde album, 'Black Is The White Color', werd met reserves op de LoM-burelen ontvangen, maar ik denk dat bij dit huidige album de reserves losgelaten kunnen worden. Want waar die voorganger nog als modern klinkende rock werd bestempeld dat af en toe nog fel uithaalde, daarvan is op dit album niets meer te merken. Nu blijkt deze band bekend te staan om hun wispelturige karakter, want dit alweer vijfde album schijnt de vijfde stijlverandering te zijn van de band. Voor mensen die deze band al sinds dag één op Black Lotus Records volgen: deze keer is het electro gothic geworden, gegoten in melancholische popliedjes. De tijden dat ze nog samenwerkten met leden van Septic Flesh en Rotting Christ (op hun 2de album 'Today Died Yesterday') liggen ver achter ons.

Swan Christy bezigt op dit album een stijltype dat het erg goed zou kunnen doen in de Duitse electro/gothic scene (zo ergens tussen Wolfsheim, Apoptygma Berzerk, Daine Lakaien e.d. in), maar qua instrumentatie is het net een slagje experimenteler. Allerhande geluidsexperimentjes, elektronische effecten en soms zelfs minimal techno frutseltjes dat zo uit de Autechre's laptop lijkt te komen, moeten ervoor zorgen dat de aandacht niet verslapt. Dat lukt ternauwernood, want compositorisch is het verder nogal braafjes gesteld en laat de albumtitel wel erg nadrukkelijk in de muziek doorklinken. Zonder dat niveau te halen ergens tussen Depeche Mode, Spear Of Destiny en het laatste album van Erasure (!) in, met een professief toefje á la het laatste album van Anekdoten en op piano een Joe Jackson die luistert naar de naam Iraklis Gialatsidis. Hij is ook verantwoordelijk voor de vocalen en deze zijn okay, maar worden nooit de diepte ingegooid voor een daadwerkelijke test en blijven daardoor hangen in dezelfde, wat ingehouden emotie. Ergens klinkt hun combinatie van stemmige electropop met technotrucjes en gotische ondertoon wat geforceerd, maar juist omdat ze die knoppendoos erbij hebben gehaald, klinkt het ook wel weer ”net ff anders”. De reserves zullen desondanks wel omslaan in afgunst, of op zijn minst in desinteresse. Enkele fanatieke gothic, electro en alternatieve popliefhebbers en verdwaalde Italofreaks daargelaten natuurlijk.

<< vorige volgende >>