Noekk - The Water Sprite

Noekk - The Water Sprite

Label : Prophecy Productions | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Toen ik onlangs het Pain Of Salvation concert bezocht, kreeg iedere bezoeker een sampler van Prophecy Productions in de handen gestopt. Een mooi gebaar van het Duitse kwaliteitslabel en buiten Dark Suns stonden er ook twee fragmentjes van de band Noekk op. Mijn hart maakte dus een sprongetje van blijdschap toen ik hun album ter bespreking in de bus kreeg. Helemaal nieuwsgierig werd ik toen Noekk bleek te bestaan uit twee muzikanten Funghus Baldachin en F.F.Yugoth, beter bekend onder hun vorige namen Schwadorf en Helm. En laat Schwadorf nou net het brein achter Empyrium en The Vision Bleak wezen! Maar in Noekk is het zijn maatje Baldachin die de scepter zwaait en die het inventieve materiaal van een diepe, warme stem voorziet. Diens voorliefde voor oude prog muziek en hard rock voegt een direct element toe aan de passionele muziek die dramatisch van inborst is, maar de natuur en diens mystiek heilzaam eert. Dit ontzag voor de natuur is een erfenis uit de Empyrium dagen.

Al vanaf het begin, het nummer 'The Watersprite' wordt je gegrepen door het intense karakter van de muziek. Introverte pianoklanken gaan weldra over in brede mellotron lagen en verfijnde gitaarklanken. Deze vredige sfeer slaat bruusk om in de rusteloze, halfgekke vocalen van Baldachin die een zekere jaren zeventig uitstraling hebben. Daar staan ook fluisterende sprookjes tegenover. Het nummer heeft wat prog ritmes, hammond orgel en majestueuze uitvallen van een simfonisch allooi. Dit alles vormt een delicieus geheel dat een hoge originaliteitfactor heeft. In het ingetogen 'T.B.'s Notion' met een tekst van Tolkien, doemt de geest van Nick Cave op. Baldachin heeft ook zo'n donkere, diepe stem waar de melancholie van af druipt.

'Strange Mountain' bevat flink wat toetsen en werkt langzaam toe naar een explosieve climax. Men is ook beïnvloed door King Crimson en deze vergelijking is zo gek nog niet, al luister ik met meer plezier naar Noekk, want deze band rockt tenminste ook en verliest zich nergens in oeverloos gepiel. Alles klinkt compact en super energiek. De stuwende orgelbasis verwijdt zijn perspectieven via ondergrondse gitaarcapriolen en ritmes, daarop de doorrookte stem van Baldachin en we zijn vertrokken voor een geestverruimende trip doorheen de tijd. Of is dit gewoon tijdloos? Ik denk het wel. Men oppert in de biografie dat de gezwollen, nooit van dramatiek gespeende vocalen wel eens ouderwets kunnen overkomen, maar niets van dat: muziek die naar het hart grijpt kent tijd noch afbakeningen!

Buiten de eigen composities staat er ook een cover van Dead Can Dance op dit album 'How Fortunate The Man With None' en Noekk maakt er een trieste popballade van die eens te meer erg aan het oeuvre van Nick Cave doet denken. Een ander hoogtepunt is het gebalde 'The Fiery Flower'. Met vervormde gitaar en strijkers is dit een intens stuk muziek dat vocaal alleen al tot op het bot gaat. Hier doet de zang me ook aan Gary Floyd van Sister Double Happiness denken. 'Moonface Is Dead' is een treurige ballad en in het tien minuten durende 'The Riddle Seeker' laat men horen dat men in staat is om de progressieve invloeden op een fantastische manier uit te werken tot een boeiend geheel. Schwadorf heeft me nogmaals heel erg verrast en verstomd doen staan over zijn veelzijdigheid, ditmaal met de hulp van een artiest die ik voortaan ook nooit meer vergeet, ene Baldachin. Pure klasse!

<< vorige volgende >>